รักในชีวิตจริง

ถ้าคนที่เราหวังพึ่งแต่พึ่งไม่ได้

เราควรทำอย่างไรดี

เราควรเป็นที่พึ่งของตนเองต่อไป

ยอมอดทนต่อไปเรื่อยเรื่อย

ให้คนที่อยู่ข้างๆที่ควรเป็นที่พึ่งพาของเรา

เป็นเพียงคนที่อยู่ด้วยกันเพราะสถานะทางสังคม

เป็นเพื่อนทางใจทางกายทางสังคม

แต่ชีวิตจริงๆ

บางทีอารมณ์ความรู้สึกอย่างเดียว

มันสร้างความสุขที่จีรังยั่งยืนไม่ได้

มันบั่นทอนความรักความสัมพันธ์ให้ลดน้อยลงทุกวัน

มันทำให้คนที่มีความหวัง

เริ่มรู้สึกหมดหวังลงทุกวัน

นึกถึงวันที่ความรักเบ่งบาน

ชีวิตสวยงามดั่งฝัน

แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ชีวิตจริง

หลังเดินร่วมทาง

ทางที่เดินเริ่มขรุขระขึ้นเรื่อยๆ

ความจริงกับความฝันช่างแตกต่าง

เธอผู้เป็นดั่งความหวัง

กลับมิใช่อย่างที่เป็น

ความสุขความฝันเริ่มจางหาย

ความทุกข์จากความรักเริ่มมากขึ้น

ความรักยังไม่จางหาย

แต่เปลี่ยนสถานะเป็นเพียงความผูกพัน

ที่ร้อยรัดกันด้วยคำว่าความรับผิดชอบ

เธอเป็นคนดี

ฉันก็ยังเป็นคนดี

ที่ต่างคนยังเดินร่วมทาง

สุขๆทุกข์ๆ

ผิดหวังสมหวังสลับกันไป

อดทนกันไปในแต่ละวัน

อาศัยความหลังความรักที่ยังมีเยื่อใยบางๆ

ร้อยรัดกันไว้เป็นน้ำหล่อเลี้ยงให้เดินทางต่อกันไปได้

และอีกไม่นาน

คงเป็นเพียงเพื่อนร่วมทาง

ที่พึ่งพากันในมุมที่พึ่งกันได้

จนกว่าวันนั้น

วันที่ดินกลบหน้า

หรือไม่ก็วันที่ความอดทนสิ้นสุดลง

แล้วต่างแยกย้าย

ไม่รู้ว่าวันไหนจะมาถึงก่อน

——————————–

เขียนขึ้นในวันที่รู้สึกหมดหวังกับคนใกล้ตัวที่เป็นที่พึ่งพาให้เราไม่ได้

ชีวิตหลังแต่งงานไม่สวยงามดั่งฝัน

ความรักยังมีอยู่ แต่ความรับผิดชอบในชีวิตคู่ยังคงยึดเราไว้

ความอดทนยังมีให้กันอย่างเข้าใจ

ความดีของเธอยังเป็นเหตุผลที่เรายังคงเดินทางร่วมกัน

แม้ความสุขในชีวิตจะลดน้อยลงและบั่นทอนใจให้ทดท้อเสมอ

ชีวิตก็เป็นเข่นนี้

ไม่เคยมีใครได้อะไรตลอดเวลา

ขอเพียงให้ส่วนที่ได้มากกว่าส่วนที่เสีย

เพื่อที่เราจะได้ยังมีใจที่จะก้าวเดินต่อไป

Leave a Reply