เมื่อวันเวลาในชีวิตเหลือน้อยลง

เคยลองคิดเล่นๆ

หากพรุ่งนี้เราไม่ลืมตาตื่น

คนข้างหลังจะเป็นอย่างไร

จะอยู่ได้ไหม

จะเศร้ามากไหม

หรือดีใจที่เราไม่อยู่เสียได้

บางทีอาจสาปส่งเรา

ที่ทิ้งภาระมากมายให้สานต่อแก้ไข

หรือบางที

อาจไม่รู้สึกใดใดเลย

เหมือนเราเป็นอากาศธาตุ

ที่พัดผ่านมาและผ่านไป

เป็นเพียงวันเวลาที่เคลื่อนผ่าน

วันแล้ววันเล่า

แค่เปลี่ยนหน้าปฏิทิน

แต่เมื่อย้อนกลับมาที่ตัวเรา

คิดกลับอีกด้าน

หากในวันที่ไม่มีเขา

เราจะเดินไปข้างหน้าอย่างไร

เราอาจเศร้าใจอย่างที่สุด

แต่เราคิดว่าเราเดินต่อไปได้

แต่ลึกไปในใจ

เราคงระลึกถึงเธอวันละสามเวลา

เมื่อคิดได้ดังนี้

เราจึงรู้สึกใจหาย

ไม่อยากให้ถึงวันนั้น

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน

เราเพียงแค่ตั้งปณิธานในใจ

เมื่อวันเวลาของเราเหลือน้อยลงทุกวัน

เราจะทุกข์จะเศร้าจะพร่ำเพ้อกังวล

ถึงสิ่งที่ยังมาไม่ถึงไปไย

เราเพียงทำวันเวลาที่เหลือของเราให้ดีที่สุด

ในทุกทุกวัน

เพื่อที่ว่า

เมื่อวันนั้นมาถึงจริงๆ

เราจะไม่เสียใจเลยกับสิ่งที่ทำมา

________________________

เขียนความคิดในวันที่จู่ๆก็นึกว่าเมื่อเราแก่ และคนใดคนหนึ่งต้องจากไปก่อน เราจะเป็นอย่างไร คิดๆแล้วก็ใจหาย ได้แต่ตั้งสติ และคิดว่าเราควรเตรียมรับมือกับวันนั้น หากมันมาถึงจริงๆ

Leave a Reply