บทกวีไม่มีชื่อ

ฉันนั่งอยู่ในเงามืดของชีวิต

คิดถึงบทกวีทรงคุณค่าที่ยังไม่ได้จรดปากการ่าย

คิดถึงบทเพลงที่เป็นอมตะ

ที่โน๊ตตัวแรกยังเงียบสนิทเนิ่นนาน

คิดถึงความฝันในคืนวันอันรื่นรมย์

บางครั้งอาจเอื้อมมือไปสัมผัสกลีบใบอันบอบบาง

ฉันไต่ไปในความคิดฝัน

ได้โปรดอย่าปลุกฉันให้ตื่น

และได้โปรดอย่าถามถึงความรัก

เพราะแม้ฉันจะโหยหาอยู่ทุกวินาทีของคืนวัน

แต่ฉันก็มิเคยได้พานพบ

ฉันยังนั่งอยู่ในเงามืดของชีวิต

ซุกหน้าอยู่กับความเหงา

และรอคอยการมาถึงของเธอ

@@@@@@@@@

ผู้เขียน : กนกนก

คัดลอกจาก ผู้จัดการรายวัน ฉบับเสาร์-อาทิตย์

18-19 สิงหาคม 2544

หน้า 28

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s