อิสรภาพแห่งความรัก

จะโบกโบยบินไปในสายหมอก

กระซิบบอกเบาเบาให้เขารู้

ทุกละอองของคำที่พรั่งพรู

คืออณูแห่งรักที่ทักทาย

อิสระเสรีที่จะรัก

ใช่จมปลักดักดานวิญญาณสลาย

เมื่อดอกไม้รักฉ่ำได้กำจาย

ย่อมนิยายแห่งรักได้ถักทอ

ทุกละอองของรักจักพิสุทธิ์

ดุจสายหมอกดอกไม้ใช่ละหนอ

เรี่ยรายปรายโปรยโรยลออ

เกิดและก่อจากใจที่ให้ปัน

คิดถึงเธอทุกยามในความรัก

จงประจักษ์เถิดใจไม่แปรผัน

ย้ำนิยายยาวยืนคืนและวัน

รักนิรันดร์ก็จะยาวเท่ายั่งยืน

เพียงได้พบสบพักตร์เถิดสักครั้ง

จะไม่รั้งรักเร้นให้เข่นขืน

หากยิ้มรักรักแรกต้องแตกครืน

ใจจะยืนฤาจะขาดยังหวาดใจ

เธอมีอิสระที่จะรัก

มีสิทธิ์จักหวั่นหวาดหรือขลาดไหว

ฉันมิอาจกำหนดบทบาทใด

เพียงดวงใจเธอประจักษ์…ฉันรักเธอ

@@@@@@@@@

ผู้เขียน : ธีระชัย มะโนมะยา

คัดลอกจากนิตยสารลลนา ฉบับที่ 440

พฤษภาคม 2534

@@@@@@@@@

Credit ภาพประกอบจาก

App : Pimp Your Screen , Wallpaper HD

Leave a Reply