เธอผู้ตอบคำถาม ผู้งามถ้อย

สีทะเลแห่งน้ำนี้งามนัก

สีความรักแห่งฟ้านั้นทาให้

ฟ้าสีครามครามทั้งฟ้าไกลกว่าไกล

ด้วยดวงใจจักรวาลย้อมม่านฟ้า

หาดนวลขาวขาวนวลถ้วนหน้าหาด

คลื่นแต่งวาดลมกล่อมถนอมหน้า

อ้อมหาดนวลโอบทะเลทุกเวลา

หาดห่วงหาทุกห้วงห้องท้องทะเล

ลมเพียงพัดห่มทะเลไม่รู้แล้ว

เพียงพัดแผ่วกลัวธาราเธอว้าเหว่

ดอกคลื่นร่วงแล้วบานอยู่นานเน

กระแสทะเลปลูกปลุกคลื่นทั้งคืนวัน

รักอย่าสั้นบานแล้วร่วงดังช่วงคลื่น

จงยั่งยืนนานเท่าสองเราฝัน

หลายร้อยคลื่นร้อยเข้าคลื่นเดียวกัน

เวลารักเรานั้นก็นานยาว

ตรงโขดหินตรงนั้นฉันนั่งถาม

เธอตอบถ้อยร้อยความงามถ้อยกล่าว

ยังวานไม้จากเขาเขียวโบกเกรียวกราว

ฉันบอกหนาวเธอบอกนี่แด่ชีวิต

ที่ตรงนี้รอบตัวฉันในวันนี้

ฟ้าเปลี่ยนสีลมเปลี่ยนสายกลายวิกฤติ

นวลหาดเน่าขาวคลื่นคล้ำธารน้ำพิษ

วิปริตทั้งนั้นฉกรรจ์นัก

เธอผู้นั้นจากฉันไป ใครใครด้วย

ใครจะช่วยตอบถ้อยงามร้อยถัก

ชีพโชกพิษวันนี้ไร้ที่พัก

ธรรมชาติที่รักเธอตายแล้ว

ผู้เขียน : สมศักดิ์ ทวีทรัพย์

คัดลอกจากนิตยสารลลนา ฉบับที่ 440

เดือนพฤษภาคม 2534

Leave a Reply