เทวาพาคู่ฝัน – ว.วินิจฉัยกุล

บันทึกการอ่านนวนิยายที่รัก

เขียนบันทึกการอ่าน

เช้านี้ฉันตื่นขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย เหตุเกิดจากไปเริ่มอ่านนวนิยายตอนบ่าย สนุกติดพันจนวางไม่ลง อ่านยาวรวดเดียว กว่าจะได้นอนก็หลังเที่ยงคืน

นวนิยายเรื่องที่ว่าคือ “เทวาพาคู่ฝัน” ของ ว. วินิจฉัยกุล นักเขียนในดวงใจเช่นเดิม

“เทวาพาคู่ฝัน” เป็นนวนิยายเล่มต่อจากเรื่อง “ราตรีประดับดาว” ที่เป็นเรื่องราวของความรักรุ่นพ่อแม่ ที่เขียนจากเค้าโครงเรื่องจริง

ส่วน”เทวาพาคู่ฝัน” เป็นเรื่องแต่งที่ผู้เขียนจินตนาการต่อมาถึงชีวิตรักของรุ่นลูกของแม่เกดหรือคุณหญิงเกด นางเอกจากเรื่อง “ราตรีประดับดาว”

เรื่องหลังเป็นเรื่องราวความรักของ เกดแก้ว ลูกสาวคนกลางคนเดียวของแม่เกด กับ บุรีฉัตร หลานชายคนเดียวของเจ้าจอมอำพัน ที่ถูกจับคู่ไว้โดยผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย

เรื่องราวกลับโอละพ่อเมื่อต่างฝ่ายต่างหลบเลี่ยงที่จะพบกัน เพราะไม่ต้องการถูกคลุมถุงชน สุดท้ายก็พบกันจนได้ โดยที่บุรีฉัตรถูกเกดแก้วหลอกให้เข้าใจไปเองว่าเป็นสาวชาวสวนลูกสาวนายมั่น คนเก่าแก่ของครอบครัว

ความเข้าใจผิดของบุรีฉัตรและเรื่องราววุ่นวายที่เกดแก้วต้องสวมรอยเล่นตามบทหลอกพระเอกไปจนกว่าจะรู้ความจริงในตอนท้ายนั้นทำให้ฉันสนุกสนานกับบทและเรื่องราวที่ผู้เขียนสร้างไว้

เรื่องนี้ใช้ฉากหลังเป็นช่วงเวลาราวต้นปี 2500
มีบรรยากาศคล้ายๆกับเรื่อง “ปริศนา” ของ ว.ณ ประมวญมารค มีงานเต้นรำ มีการเดินทางโดยรถไฟไปเที่ยวชายทะเลที่หัวหิน พักโรงแรมรถไฟ ประกอบกับเรื่องราวรักพาฝันแบบเบาๆ ไม่เครียดหรือดราม่าชีวิตหนักหนาเหมือนเรื่องราวรุ่นพ่อแม่ใน “ราตรีประดับดาว”

เมื่ออ่านจบก็พลันนึกไปถึงคำกล่าวที่ว่า “คู่แล้วไม่แคล้วกัน” ตลอดจน “พรหมลิขิต” หรือ “บุพเพสันนิวาส”

แนวคิดเรื่องความรักที่เกิดขึ้นของชายหญิงเช่นนี้ฉันเชื่อว่าเป็นจริง จากประสบการณ์ที่ได้พบผู้คน

แต่ชีวิตจริงหลังจากสวรรค์สรรค์สร้างจะต่อเนื่องยาวนานจนถึงสุดท้ายแห่งชีวิตหรือไม่นั้น คงต้องแล้วแต่รายละเอียดการใช้ชีวิต และจิตใจที่มีต่อความรักหนักแน่นมั่นคงได้ยาวนานเพียงใดต่างหาก

การอ่านนวนิยายของฉัน ก็เหมือนการอ่านชีวิตผู้คนที่หลากหลายนอกเหนือจากคนในชีวิตจริง เป็นความบันเทิง คลายเหงา และสร้างสุขอย่างต่อเนื่องให้กับชีวิตมายาวนานตั้งแต่ยังเด็ก

การเดินทางร่วมไปกับความฝันของผู้เขียน เป็นส่วนหนึ่งของการเติมเต็มชีวิตอีกหลายรูปแบบ ที่ในการใช้ชีวิตจริงๆของคนเราคงไม่อาจได้พบเจอประสบการณ์ได้มากถึงเพียงนั้น

และก็เหมือนเช่นชีวิตของฉันที่เริ่มวันทำงานวันแรกหลังหยุดสุดสัปดาห์ คือเป็นดั่งจักรกลตัวเล็กๆ ที่หมุนวนทำหน้าที่ตามความรับผิดชอบ

บนสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาเช้านี้ก็เป็นภาพเดิมๆที่คุ้นตา ไกลออกไปกลางแม่น้ำเป็นแพขนานยนต์ยาวเหยียดที่บรรทุกสินค้า อยู่ไม่ไกลจากนั้นเป็นเรือขนส่งสินค้าลำใหญ่ที่จอดรอเทียบท่า

สองข้างสะพานและสองฝั่งแม่น้ำเป็นตึกสูงสลับกับบ้านริมน้ำหลังเล็กหลังน้อยที่แทรกตัวอยู่ในแนวกลุ่มต้นไม้เขียวชอุ่มยาวตามริมน้ำ

บนถนนทางด่วนบนสะพานเหนือแม่น้ำเต็มไปด้วยรถที่เดินทางข้ามจากฝั่งธนบุรีไปยังกลางเมืองฝั่งกรุงเทพมหานคร

ภาพชีวิตของฉันซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้ตลอดชีวิตการทำงานอันยาวนาน

มีเพียงสิ่งชุบชูใจที่เป็นกำลังใจให้ทุกเช้าอันซ้ำซากนี้ คือชายหนุ่มที่เป็นดั่งเพื่อนชีวิต นั่งข้างๆร่วมทางกันมายาวนาน

ฉันดีใจที่อย่างน้อยในชีวิตจริงได้มีโอกาสพบประสบการณ์ “เทวาพาคู่ฝัน” กับเขาบ้าง

เรื่องราวชีวิตหลังจากนี้คือการพิสูจน์ว่าชีวิตที่เทวาพัดพาให้จะเดินไปถึงสุดทางตอนจบบทสุดท้ายของชีวิตอย่างที่ปรารถนาเช่นไร

แก้วเจ้าจอม

30 กรกฎาคม 2562

Leave a Reply