มายา ของ ว.วินิจฉัยกุล หนังสือที่รักเล่มที่ 23

เล่มที่23 #หนังสือที่รัก #หนังสือในตู้

ความทรงจำระหว่างบรรทัดจากหนังสือที่รัก

เมื่อนึกถึงเรื่องมายา จะนึกถึงตัวละคร พิตะวัน บุษบามินตรา แล้วก็ รชานนท์

เล่มนี้อ่านครั้งแรกนานมาแล้ว เคยสนุกสนานกับเรื่องราวทั้งฉบับนิยายและละครทีวี จนทำให้ระลึกถึงเรื่องนี้เสมอๆ

วันนี้หยิบมาพลิกๆ ดู อ่านเจอตอนนี้ เลยทำให้อยากบันทึกไว้ แล้วเริ่มอ่านใหม่อีกรอบ เพราะลืมรายละเอียดเรื่องบางส่วนไปแล้วค่ะ

ตอนนี้เป็นตอนที่หลังจากพ่อแม่นางเอกประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตกระทันหัน ครอบครัวนางเอกก็ขาดเงิน นางเอกเอาสร้อยมาขายให้พระเอกค่ะ

••••••• #ตอนที่ประทับใจ❤️

รชานนท์มองนกตัวนั้น แล้วก็เลื่อนสายตาขึ้นมองหล่อน…ดูดวงหน้าที่ขาวสะอาดอ่อน เกลี้ยงเกลาปราศจากเครื่องฉาบทาแม้แต่บนริมฝีปากบางสีเนื้อเรื่อๆ นัยน์ตาชายหนุ่มฉายแววอะไรอย่างหนึ่ง..คล้ายจะเป็นยิ้ม เมื่อเห็นสีหน้าหล่อน คล้ายกับคนที่กำลังเชือดเนื้อตัวเองออกขาย แทนที่จะยอมขอทานเลี้ยงชีวิต

“เก็บไว้เสียเถอะ คุณมิ้นต์รู้ดีว่าคุณไม่จำเป็นต้องใช้มันเลยถ้าพูดกับผม”

หล่อนส่ายศีรษะ ผมดำเป็นมันเลื่อมราวกับปีกแมลงเคลื่อนไปมาบนหลังไหล่แบบบาง

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ คุณไม่เข้าใจ ไม่ว่ากับใครมิ้นต์ก็ต้องทำอย่างนี้ทั้งนั้น แต่ถ้าขายให้คุณรชานนท์ มิ้นต์รู้สึกลำบากใจน้อยกว่าพูดกับคนอื่น…ถึงอย่างไร คุณก็เคยดีกับมิ้นต์มามาก”

“ถึงอย่างไร?” เขาทวนคำพูดของหล่อนเป็นเชิงถาม

บุษบามินตราหน้าแดง…หล่อนไม่เคยกระดากผู้ชายหนุ่มคนไหนมาก่อนเลยในชีวิต แม้แต่กับรวิศก็ตาม

“คำนี้ แปลว่า ถึงผมจะเลว แต่ถึงอย่างไรก็เคยดีกับคุณมามากใช่ไหม” เขาถามยิ้มๆ

เวลาที่บุษบามินตราอายขึ้นมา หล่อนจะต้องกลบเกลื่อนด้วยสีหน้าขรึม คล้ายไม่รู้สึกอะไรให้มากกว่ายามปกติ

“อย่าเอาใจใส่คำพูดของมิ้นต์นักเลยค่ะ มิ้นต์พูดไม่ค่อยเป็นคุณก็ทราบอยู่แล้ว แต่มิ้นต์กำลังพูดเรื่องจำเป็นจริงๆ ไม่ใช่อย่างเมื่อก่อนนะคะ”

“หมายความว่าคุณต้องการขายให้ผม” เขาถามด้วยท่าทางเคร่งขรึมขึ้นบ้าง

บุษบามินตราก้มศีรษะรับ
“เท่าไหร่ครับ”
บทจะง่ายก็ง่ายเสียจริงๆทีเดียว!
“สี่หมื่นบาทค่ะ เท่ากับครั้งก่อน” หล่อนตอบอย่างไม่ลังเล

รชานนท์มองหล่อนนิ่งและนาน บุษบามินตราเข้าใจสายตานั้นได้ หล่อนถอนใจโดยแรง

“ค่ะ คุณรชาเข้าใจถูกต้องแล้ว มิ้นต์เคยพูดกับคุณรชาคราวก่อนเมื่อขายนกตัวนี้ครั้งแรก ว่ามิ้นต์ไม่เคยเชื่อว่าชีวิตจะอยู่อย่างสบายแบบนี้โดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มิ้นต์เคยมีชีวิตหลายแบบมาแล้วค่ะ จนรู้ว่าวันหนึ่งมิ้นต์จะประมาทไม่ได้เลย แล้ววันนั้นก็มาถึงจริงๆ”

หล่อนเหลียวมองรอบๆห้องที่ตกแต่งไว้อย่างงดงามและสุขสบายไม่มีที่ติ ใช้อาการสูดลมหายใจเข้าแรงๆ กลั้นก้อนสะอื้นที่ทำท่าว่าจะแล่นขึ้นมาถึงคอ

“อะไรที่เรานึกว่าเป็นไปไม่ได้ มักจะเป็นไปได้อย่างง่ายๆที่สุด จริงไหมคะ…ทุกข์กับสุขเป็นของคู่กัน ความรวยกับความจนก็เหมือนกัน ชีวิตเราเหมือนไต่อยู่ริมเหวนะคะ ไม่รู้จะพลาดเมื่อไร แต่คนอย่างมิ้นต์ไม่กลัวเรื่องพลาดหรอก ตกเป็นตก คนอย่างมิ้นต์พร้อมจะอยู่ก้นเหวได้เสมอ ไม่ใช่จะอยู่ได้เฉพาะบนยอดเขาเท่านั้น…”

อีกนาทีเดียว หล่อนคงจะร้องไห้ออกมาเป็นแน่..ร้องด้วยความทุกข์และความเข้าใจกระจ่างแจ้งในชีวิต ที่โถมเข้ามาให้หล่อนเห็นอย่างหนักหน่วงแทบจะตั้งตัวไม่อยู่เช่นนี้

แต่หล่อนก็บังคับตัวเองไว้จนสุดความสามารถ ไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้ารชานนท์เป็นอันขาด
“เงินสี่หมื่นบาทน้อยเกินไปสำหรับเรื่องนี้”
หล่อนได้ยินชายหนุ่มพูดแว่วๆดังมา
“ถ้าคุณมิ้นต์ต้องการมากกว่านี้ ผมให้ได้”
“แต่มิ้นต์ไม่มีอะไรติดตัวมากนัก” หล่อนพยายามตอบเขาอย่างสงบที่สุด
“ถ้ามีของพี่ๆ เขาก็อาจจะไม่อยากขาย”
“มีซี ผมยินดีจะให้เงินทั้งหมดเท่าที่ผมมีเลยเทียวละ ถ้าคุณมิ้นต์จะยอมให้ผมได้

“เงินทั้งหมดเท่าที่มี” บุษบามินตราคิดว่าเขาพูดเล่นเพื่อปลอบโยนหล่อน ก็ยิ้มฝืนๆประสมโรงไปด้วย “ถ้ามิ้นต์เรียกสิบล้านล่ะคะ”
“ผมให้มากกว่านั้นอีกก็ได้…จะเอาเท่าไหร่ ผมจะขายบ้านช่องที่ดินทั้งหมดเอามาให้เลย”
“คุณรชาอยากซื้ออะไรล่ะคะ บ้านหลังนี้หรือ”
“ผมไม่สนใจวัตถุที่ไม่มีชีวิตพวกนั้นหรอก” รชานนท์ยิ้มละไม
“ผมอยากได้อะไรที่ทำให้คุณมิ้นต์เคยโกรธผม ขนาดแกล้งผมให้เดินหนาวสั่นไปตั้งครึ่งค่อนไมล์คืนนั้น ทั้งๆที่ผมไปหาตอนกลางดึกก็เพื่อจะบอกอย่างเดียวว่า ผมรอคุณมิ้นต์อยู่ตั้งครึ่งค่อนคืนที่ฟลามิงโก เต้นรำกันเสร็จก็พาพิตะวันไปส่งเลยไม่ได้เถลไถลไปไหนกับเขา แต่คุณก็เอาแต่โกรธผม..โกรธเพราะ ‘อะไร’ ผมอยากได้สิ่งนั้นละ แลกกับทุกอย่างที่ผมมี

น้ำตาแห้งหายไปจากดวงตาของหล่อน…บุษบามินตรารู้สึกแต่เพียงความร้อนวาบแผ่กระจายไปทั่วตัว แล้วแล่นซ่านไปเต็มผิวแก้ม…โดยเฉพาะที่ริมฝีปาก

. . . . . .

โปรยปกหลัง

พิตะวันมีโลกของหล่อนอยู่สองโลกตลอดเวลา

โลกที่หนึ่ง…โลกของเด็กกำพร้าที่อ้างว้างขวัญเสียและแห้งแล้งมาแต่เยาว์วัย ถูกเลี้ยงมาอย่างลุ่มๆดอนๆ ทางจิตใจ จนปราศจากหลักยึดเหนี่ยวใดๆทั้งสิ้น

โลกที่สอง…โลกของความฝันอันเพริศแพร้วเหมือนภาพลวงตาในทะเลทราย โลกที่หล่อนเห็นเพียงครึ่งๆ หลายๆจากความจริงที่ประสบอยู่…

แต่มันคงเป็นแค่ความฝัน…เป็นแต่เพียงภาพลวงตาอันงดงาม ซึ่งหล่อนได้พบเห็นและหลงงมงายอยู่กับมันมาตลอดชีวิต และไม่รู้ว่าจะต้องหลงใหลอยู่ในมนต์ขลังของมายานั้นอีกนานสักเท่าใด…

. . . . ..

มายา ผู้เขียน ว.วินิจฉัยกุล
ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4 เดือนตุลาคม 2544
จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เพื่อนดี
ภาพปก โดย สุขุมาล เล็กสวัสดิ์

📍อยากให้ผู้เขียนพิมพ์เรื่องนี้ใหม่ค่ะ จะตามไปซื้อ

•••••••••

❤️🍀🪴ขอประชาสัมพันธ์ท้ายโพสต์ค่ะ🍀🪴❤️

แอดมินมีงานอดิเรกคือทำเพจเฟสบุ๊คค่ะ

ใครสนใจเรื่องหนังสือ ติดตาม เพจ หนังสือที่รัก

ใครสนใจดูซีรีส์เกาหลี จีน ญี่ปุ่น
ติดตาม เพจซีรีส์ที่รัก และ เพจ My Online World

ซีรีส์ที่รัก Seriesteerak
My Online World

ใครสนใจเรื่องไพ่ทาโรต์และไพ่ออราเคิล
ติดตามเพจ ไพ่สวยบอกต่อ
ไพ่สวยบอกต่อ

และเพจงานเขียนส่วนตัว เขียนสัพเพเหระ
เพจ แก้วเจ้าจอม Our Stories Begin
แก้วเจ้าจอม OurStorybegin

และงานเขียนในเพจทุกเพจ
แอดมินรวบรวมลงในบล็อก My Online World
http://www.myonlineworld.co

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามนะคะ
สนับสนุนให้กำลังใจแอดมินในการทำเพจและบล็อก
ได้ที่ https://ko-fi.com/myonlineworld_seriesteerak

Leave a Reply