วิมานมะพร้าว : แก้วเก้า หนังสือที่รักเล่มที่ 64

#หนังสือที่รัก #หนังสือในตู้

ความทรงจำระหว่างบรรทัดจากหนังสือที่รัก

‘วิมานมะพร้าว’ เป็นจินตนิยายแนวโรแมนติกคอมเมดี้ ที่ผู้เขียนเล่าเรื่องผ่านตัวละครเอก ‘จุลลา’ วิศวกรสาวสวยแสนมาดแมนห้าวหาญที่ผ่านการสมัครงานเข้าไปเป็นหัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงเครื่องจักรของโรงงานปาล์มโปรดักส์ ที่มี ‘สืบสาย’ หนุ่มหล่อนักเรียนนอกในครอบครัวเชื้อสายจีน ผู้จัดการโรงงานทายาทเจ้าของกิจการเป็นเจ้านาย

จุลลา ที่มีชื่อเล่นหลายชื่อตามบุคลิกและผู้เรียก ถ้าเป็นเพื่อนและรุ่นพี่จะเรียกเธอว่า ‘ไอ้จุ่น’ ตามบุคลิกและการแต่งกายแบบทอมบอย ถ้ามารดาที่ปรารถนาให้เธอแปลงโฉมเป็นสาวสวยก็จะเรียกเธออย่างอ่อนโยนว่า “จูน”

เมื่อเข้ามาทำงานเธอพบเหตุการณ์ประหลาดคือ วิญญาณของอาก๋ง ปู่ของสืบสาย หรือเถ้าแก่ผู้ก่อตั้งโรงงานแห่งนี้ที่นอนสงบนิ่งในฮวงซุ้ยไม่ไกลจากบริเวณโรงงาน มาปรากฏตัวให้จุลลาเห็นเพียงคนเดียว

โดยนิสัยจุลลาที่ไม่กลัวอะไร และอาก๋งก็มาปรากฏตัวเพื่อปรับทุกข์ในสิ่งที่ลูกหลานไม่ว่าจะเป็นอาเสี่ยหรือคุณนาย พ่อแม่ของสืบสายจะยอมรับฟัง เพราะความกลัวทุกคนวิ่งหนีผีอาก๋งและไม่เคยมีใครหยุดฟังนอกจากจุลลาคนเดียว

อาก๋งเข้ามาเป็นพ่อสื่อพ่อชักให้จุลลากับสืบสาย พร้อมทั้งคอยช่วยเหลือจุลลาในการแก้ไขปัญหาการทุจริตในโรงงาน

เรื่องนี้อ่านไปก็ขำไปอมยิ้มไป ผู้เขียนเขียนบรรยายสภาพโรงงานและตัวละครสมทบที่โดดเด่นไม่ว่าจะเป็นผู้ช่วยจุลลาอย่าง ‘ไอ้แสบ’ หรือแม่บ้านเก่าแก่ประจำโรงงานอย่าง ‘เจ๊พุ่ม’ หรือแม้กระทั่งตัวร้ายอย่าง ‘นายทรงเดช’ ผู้จัดการฝ่ายผลิตจอมเพี้ยนบ้าอำนาจ เป็นนวนิยายที่อ่านคลายเครียดและสนุกเพลิดเพลินเล่มไม่หนามาก

เมื่อปี พ.ศ. 2537 ได้สร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 ไปค้นมายังมีลิ้งค์ให้ดูได้
https://youtube.com/playlist?list=PLU5pP0EOMBZr-mYFVemsg4wez6F8PaZLL

ปี พ.ศ. 2556 ช่อง 7 นำมาสร้างอีกครั้ง ฉันไม่เคยดูสักครั้งเลยเรื่องนี้ จึงไปหาลิ้งค์มาแปะไว้เผื่ออยากทดลองดูสักครั้ง
https://youtube.com/playlist?list=PLJ4RtZe2gFnu0AH3WrhLxwzA2ZG3jKzJ-

เรื่องนี้เป็นแนวเบาๆ คลายเครียด สนุกสนาน แทรกบทรักกุ๊กกิ๊ก ไม่มีดราม่า ทำให้ยิ้มได้อีกเรื่องค่ะ

ตอนที่ประทับใจจากนวนิยายที่รัก

เขายิ้มให้ฉันเป็นครั้งแรกทำให้บรรยากาศเคร่งเครียดจนปวดขมับค่อยคลายลง เสียงเขาเปลี่ยนเป็นแจ่มใสขึ้นเมื่อพูดต่อไปว่า
“ยังไงผมก็ดีใจที่มีคุณร่วมงานด้วยจูน อย่าทิ้งผมไปไหนเสียนะ”

แหม! ไอ้เรามันก็คนใจอ่อนเสียด้วย ใครประจบเข้าก็ชักเคลิ้ม
“เห็นจะไม่มังคะ ออกจากที่นี่ไปก็ขี้เกียจเตะฝุ่น”
“คนเก่งอย่างคุณ ใครๆก็อยากได้” เขายอฉันต่อไป

“ทีแรกคุณไม่เชื่อเลยนะคะ ว่าฉันทำงานได้” ฉันรีบท้วงเขาเสียก่อนจะกินลูกยอเข้าไปจนพุงกาง “คุณไม่เชื่อมือฉัน ก็เหมือนโรงงานอื่นๆ นั่นแหละค่ะ”

“แต่คุณก็พิสูจน์ตัวเองแล้วนี่นา” สืบสายแก้ตัวให้ฉัน และแก้ตัวให้เขาไปพร้อมๆกัน
“ผมไม่อยากให้คุณทำงานฝ่ายซ่อมบำรุง เพราะคิดว่ามันหนักไปสำหรับผู้หญิงสวยๆ …น่าจะเป็นงานของผู้ชายอกสามศอกมากกว่า”

“เฮ้ย! มีแต่คุณนี่แหละที่เห็นว่าฉันเป็นผู้หญิง” ฉันออกเดินช้าๆ จากสะพาน เขาก็เดินเคียงข้างมาด้วย “จนฉันเกือบจะเชื่อตามคุณแล้วซี”

“ผมรู้ว่าคุณเป็นผู้หญิง” สืบสายตอบอย่างหนักแน่น “รู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นคุณ…แต่พอเจอกันในโรงงาน คุณแกล้งทำเป็นผู้ชาย คงจะเป็นเพราะงานกับอยากให้ลูกน้องยอมรับใช่ไหม”

ฉันหยุดยืนข้างสระเล็กๆ หยิบก้อนกรวดก้อนหนึ่งขึ้นมา แล้วปาลงไปในสระอย่างใจลอย น้ำกระเพื่อมเป็นสีเงินจางๆ อยู่ในแสงจันทร์ ไกลออกไปไม่มากนัก คือแสงเรืองนวลจากดวงโคม ล้อมด้วยกอไม้ดอกซึ่งหุบกลีบหมดแล้ว

“ก็คงงั้นมั้ง” ฉันตอบอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “หรือฉันเองชอบด้วยก็ไม่รู้ ตั้งแต่เด็กมาแล้ว ฉันไม่ค่อยเหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่น…แต่ตอนนี้…ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว บางทีฉันก็อยาก…”

ฉันปล่อยคำพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้น อยากอะไร…พูดยากเหมือนกัน รู้แต่ว่าบางทีฉันก็อยากจะเป็นอย่างสาวอื่น โธ่! ก็มันรู้ตัวนี่คะว่ายังไงฉันก็เป็นชายหนุ่มไม่ได้โดยเด็ดขาด ต่อให้ขี่มอเตอร์ไซค์ผาดโผนได้ระดับโลก ฉันก็ไม่มีวันเป็นผู้ชายไปได้

“อยากเป็นผู้ชายหรือ?” สืบสายถามเมื่อเห็นฉันเงียบไปเฉยๆ
“เรื่องอะไร” ฉันว่าอย่างเคืองๆ “ยุคนี้มีแต่ผู้ชายอยากแต่จะเป็นหญิง เรื่องอะไรฉันจะไปสวนทางปืน”

สืบสายหัวเราะเบาๆ เขาดูสดชื่นกว่าเดิมแม้ยังไม่เต็มที่เสียทีเดียว
“แต่คุณไม่เคยแต่งตัวเป็นผู้หญิงสักที เวลามีนัดกับผม”

นี่ไง ถูกเขาต่อว่าเข้าให้แล้ว ฉันรีบยกนิ้วขึ้นเหมือนลูกเสือกล่าวปฏิญาณตน
“ฉันขอรับรองด้วยเกียรติของเนตรนารีว่า ฉันตั้งใจจะแต่งตัวเป็นผู้หญิงมาสามครั้งแล้ว เมื่อมีนัดกับคุณทั้งสามครั้ง แต่…บอกไม่ได้เหมือนกัน มันล้มเหลวทุกทีค่ะ”

“ทำไมถึงบอกไม่ได้ล่ะ” เขาถามยิ้มๆ
“ก็มันพูดไม่ออก บอกไม่ได้” ฉันย้ำ ขืนอธิบายเกี่ยวกับเถ้าแก่ เขาก็คงคิดว่าฉันเป็นบ้า…ถ้าอธิบายว่าพี่โย้แกเกิดหลงรักฉันเหมือนต้องมนต์สะกดเมื่อเห็นฉันนุ่งกระโปรง เขาก็คงคิดว่าพี่โย้เป็นบ้า หรือไม่ฉันก็บ้าพอกับพี่โย้…มันหนักอกจริงๆ

สืบสายมองหน้าฉันเหมือนสงสัยอยู่ครู่หนึ่งแล้วเขาก็ตั้งคำถามขึ้นมาใหม่
“แล้วเมื่อไหร่คุณจะแต่งตัวเป็นผู้หญิง…อย่างที่คุณควรจะเป็นเสียที ผมจะรอวันนั้น”

••••••••••••

วิมานมะพร้าว : แก้วเก้า ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารสกุลไทย และรวมเล่มครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์ศิลปาบรรณาคาร ในปี พ.ศ. 2531


สำหรับภาพปกประกอบเรื่องคือฉบับที่พิมพ์รวมเล่มครั้งที่ 4 โดยสำนักพิมพ์เพื่อนดี ในปี พ.ศ. 2544

Leave a Reply