กับคืนวันที่ผ่านเลย

เมื่อหัวใจที่เปลี่ยวเหงา มอดไหม้เป็นเถ้ากับเวลา คืนและวันที่ผ่านพา ก็ไร้ค่าจะจดจำ ไม่เจ็บแปลบแต่รู้สึก ลึกๆก็เพียงแค่ช้ำ เล็กๆเป็นรอยด่างดำ ตอกย้ำติดตรึงหัวใจ ……………… ถ้าหากวันนั้น.. ถามว่าไหวหวั่นบ้างไหม มากมายเสียจนหม่นไหม้ คงแทนคำตอบได้ดี ……………… แล้วเวลาก็ผันผ่าน ความแกร่งกร้านก็แทนที่ สูดลมยืดอกเต็มปรี่ ขอบคุณบทเรียนที่ได้ ……………… ถ้าหากวันนี้.. ถามว่ายังมีบ้างไหม ความเอื้ออาทรห่วงใย ฉันตอบไม่ได้.. หัวใจฉันตายด้านชา @@@@@@@@@

ใจต่างทราย

สายน้ำซึมสู่ทราย ทรายจึงเปียกชุ่ม ความรักซึมสู่ใจ ใจจึงชื้นฉ่ำ ————– เพราะดวงใจต่างผืนทราย เมื่อความรักระเหยหาย ใช่เพียงความชุ่มชื้นที่จากไป กระทั่งแสงดาวก็ดับลง @@@@@@@@ ผู้เขียน : ปีชา คัดลอกจากนิตยสารแพรว ฉบับที่ 251 10 กุมภาพันธ์ 2533

ตักของแม่คือห้องเรียนแรกของลูก

“ตักของแม่คือห้องเรียนแรกของลูก” “ลูกจะเป็นครูที่ยิ่งใหญ่ของชีวิต แต่ก็รู้ด้วยว่า ลูกจะทำลายโลกส่วนตัวและความฝันบางอย่าง” คัดลอกจากนิตยสารอิมเมจ สิงหาคม 2542 คอลัมน์ Attitude her โดย โคลญ่า หน้า 42

ลั่นทม

ร่ำ ร่ำ มารำเพย กลิ่นคุ้นเคยว่าลั่นทม ขาว ขาว ชวนชื่นชม ช่างสวยสมยามเบ่งบาน รอน รอน จะลาแล้ว บทเพลงแผ่วแว่วขับขาน ร่ำ ร่ำ มาช้านาน จึงถึงกาลจะร่วงโรย ร่ำ ร่ำ และ รอน รอน ลั่นทมนอนตอนฝนโปรย เมฆครึ้มและฟ้าโหย จากกันโดย..กาลเวลา @@@@@@@

ข้อเท็จจริงที่ว่าผมว้าเหว่

ข้อเท็จจริงที่ว่าผมว้าเหว่ หมายถึงความต้องการของผมยังมีอยู่ ข้อเท็จจริงที่ว่าความต้องการของผมยังมีอยู่ หมายถึงชีวิตของผมยังมีอยู่ ข้อเท็จจริงที่ว่าชีวิตของผมยังมีอยู่ หมายถึงความใฝ่หาของผมยังมีอยู่ ข้อเท็จจริงที่ว่าความใฝ่หาของผมยังมีอยู่ หมายถึงในเวลาข้างหน้า ผมยังอาจได้คุณมาเป็นของผม @@@@@@@@ ผู้เขียน – โช บุงฮัง. กวีเกาหลี คัดลอกจากนิตยสารแพรวสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 180 1 สิงหาคม 2533

1 2 3 4 6