อยากเป็น

อยากเป็นดาวคืนแรมแต้มฟ้ากว้าง ความมืดกางคุมราตรีสีเทาเข้ม หรือเป็นคืนชวนฝันพระจันทร์เต็ม โลมเล้าเล็มคลื่นสาดหาดสีทอง — อยากเป็นเสียงเพลงหวานกังวานแผ่ว จูบหา..แนวป่าไม้ไร้รอยหมอง เป็นฝนฉ่ำรินโรยโปรยละออง ลบรอยร่องแล้งเยือนเกลื่อนผืนดิน — อยากเป็นเงาไม้ดอกออกสวยสด บานเมื่อหมดกาลเวลาฆ่าลงสิ้น เป็นน้ำค้างกลางลมร้อนว่อนโบยบิน คืนสู่ถิ่นมาจากไกลไปสุดตา — อยากเป็นโค้งรุ้งงามยามฟ้าเหงา โยงใจเราแนบสนิทคิดถึงหา เป็นทะเลสดใสไม่ร้างลา เส้นขอบฟ้าขีดทอดกอดกลมกลืน — อยากเป็นภาพความฝันอันอ่อนหวาน แม้เพียงผ่านยามหลับแล้วกลับตื่น มาเยี่ยมผองมวลมนุษย์ไร้จุดยืน เป็นรักคืนคนที่ไม่มีใจ @@@@@@@@@@

บทกวีไม่มีชื่อ

ฉันนั่งอยู่ในเงามืดของชีวิต คิดถึงบทกวีทรงคุณค่าที่ยังไม่ได้จรดปากการ่าย คิดถึงบทเพลงที่เป็นอมตะ ที่โน๊ตตัวแรกยังเงียบสนิทเนิ่นนาน คิดถึงความฝันในคืนวันอันรื่นรมย์ บางครั้งอาจเอื้อมมือไปสัมผัสกลีบใบอันบอบบาง ฉันไต่ไปในความคิดฝัน ได้โปรดอย่าปลุกฉันให้ตื่น และได้โปรดอย่าถามถึงความรัก เพราะแม้ฉันจะโหยหาอยู่ทุกวินาทีของคืนวัน แต่ฉันก็มิเคยได้พานพบ ฉันยังนั่งอยู่ในเงามืดของชีวิต ซุกหน้าอยู่กับความเหงา และรอคอยการมาถึงของเธอ @@@@@@@@@ ผู้เขียน : กนกนก คัดลอกจาก ผู้จัดการรายวัน ฉบับเสาร์-อาทิตย์ 18-19 สิงหาคม 2544 หน้า

ไม่มีข่าวคราวของความรัก

ข่าวว่าความรักจักมา เปิดหน้าต่างประตูเตรียมรับ จัดเก็บห้องหับ จับนู่นจับนี่ให้เข้าที่เข้าทาง แจกันเก่าดูเงียบเหงา หาดอกไม้เอามาใส่เสียบ้าง นานมาแล้วที่เปล่าว่าง ปล่อยทิ้งปล่อยข้างไม่ใยดี นั่งคอยนึกคำกล่าวทัก “อรุณสวัสดิ์ความรัก ที่นี่..ขอต้อนรับเธอนะ..คนดี ฉันมีความสุขที่เธอมา ทำตัวตามสบายนะ จะนั่งนอนเดินเล่นไม่มีใครว่า หรืออยากจะล้างหน้าตา อาบน้ำอาบท่าให้สบายใจ ……. ข่าวว่าความรักจักมา เปิดประตูหน้าต่างเตรียมไว้ หลงทางเสียหรือเปล่า ไยมาไม่ถึงสักที @@@@@@@@@@@@@ ผู้เขียน : มายาวี

วัยเด็ก..วัยที่มีความสุขในชีวิตที่สุด

..วัยเด็ก.. เป็นวัยที่มีความสุขในชีวิตที่สุด วัยเด็กเป็นวัยที่เราใช้เวลาทั้งหมด พยายามข้ามไปให้พ้น …การเริ่มต้นน่ะน่ากลัว …ส่วนการสิ้นสุดมักจะเศร้า …แต่ตรงกลางต่างหากสำคัญที่สุด เราต้องจำข้อนี้เอาไว้ เวลาที่รู้สึกว่าอยู่ตรงจุดเริ่มต้น ให้โอกาสความหวังลอยขึ้นมา แล้วมันจะลอยขึ้นมาจริงๆ @@@@@@@@@ จดบันทึกไว้จากหนังเรื่อง Hope Float

ความฝัน

ความฝัน @@@@@@@@ หากมีเวลาว่าง.. ฉันชอบนั่งคิดถึงเธอ เสื้อขาวตัวที่เธอชอบพับแขน และกางเกงยีนส์เก่าเก่าของเธอ ตัดผมให้สั้นกว่านี้อีกได้ไหม มันทำให้เธอดูอ่อนหวาน เหมือนเด็ก..เหมือนดอกไม้ มีกำไลเงินมาฝากเธอ เก็บไว้ในห้องรกเรื้อ เมื่อไหร่จะได้พบเธออีก มีหนังสือสักเล่มไหม เรื่องแปลที่โรมานซ์ก็ได้ อยากอ่านความรู้สึกของเธอ พรุ่งนี้..หากฉันมีเวลา ฉันอยากเล่าความฝันให้เธอฟัง มีดอกไม้บ้างไหม ฉันอยากเห็นดอกคาร์เนชั่น มีความฝันบ้างไหม ฉันอยากร่วมรู้ความฝันของเธอ ให้ฉันสร้างฝันให้เธอได้ไหม ฉันมีกำไลและเส้นผมที่เหยียดยาว มีดวงดาวและความหมาย ที่จะมอบให้เธอ

ฉันรู้ว่าเธอไม่มีวันรักฉันได้

ฉันรู้ว่าเธอไม่มีวันรักฉันได้ แต่เธอก็ห้ามหัวใจฉันไม่ได้เช่นกัน เพราะมันเป็นความรู้สึกส่วนตัวของฉัน ที่อยากจะผูกพันอยู่กับเธอ และฉันก็ไม่ต้องการอะไร ขอแค่มีเธอในใจอยู่เสมอ กับบางโอกาสที่อาจจะได้พบเจอ เพราะฉะนั้นเธอไม่ต้องกังวล เมื่อถึงวันหนึ่งข้างหน้า เมื่อถึงเวลาที่ทุกอย่างผ่านพ้น เมื่อเราต้องจากไปตามทางของแต่ละคน ฉันก็..คงจะทนกับสิ่งนั้นได้ ชีวิต..มันก็แค่นี้ อยู่ไม่กี่ปีก็ตายจากกันไป ถ้าหากมีโอกาสจะทำอะไรได้ เช่นถ้ามีความรักจะแบ่งปันให้ใคร ทำไม..ฉันจะไม่ให้สิ่งนั้นกับเธอ @@@@@@@@@@ ผู้เขียน – วสาน์ คัดลอกจากนิตยสารลลนา ฉบับที่ 441 เดือนพฤษภาคม

1 2 3 4 5 6