Skip to content

Category: Our Stories Begin

บันทึกประจำวัน

#บันทึกประจำวัน การบ้านเขียนซะป๊ะ 4/12 จากชั้นเรียนเขียนกับครูปราย พันแสง วันนี้ครูให้หัดเขียนบันทึกประจำวันค่ะ ————————— เช้านี้ตื่นมาสดชื่นมาก ลุกขึ้นมาแต่งตัวไปทำงาน สามีขับรถไปส่งที่ทำงานเป็นประจำเหมือนทุกวันตลอดช่วงเวลาตั้งแต่แต่งงานกันมา วันนี้ก็เหมือนทุกๆวันทำงานของฉัน ที่ต้องฝ่ารถติดกว่าจะได้ขึ้นทางด่วน ข้ามเมืองจากฝั่งธน เข้าเมืองไปแถบลาดพร้าว เพื่อเข้าออฟฟิศ เป็นเพราะเมื่อคืนเข้านอนแต่หัวค่ำ หลังจากนอนดึกติดต่อกันมาหลายวัน เมื่อคืนร่างกายก็ส่งสัญญาณเตือนให้พักผ่อน ด้วยการลืมตาไม่ขึ้น หลังกลับมาถึงบ้าน อาบน้ำอาบท่าเสร็จ สามีเปิดทีวีดูรายการวิเคราะห์ข่าวที่ดูเป็นประจำทุกวัน ส่วนฉันก็นั่งอยู่ข้างๆ อ่านเฟสบุ๊คไปเรื่อยเปื่อย เรานั่งเล่นตอนค่ำอยู่ด้วยกันก่อนเข้านอนเป็นกิจวัตร หลังจากที่ลูกเริ่มโตเป็นวัยรุ่น และมีโลกส่วนตัว เราสองคนพ่อแม่จึงกลายเป็นเป็นเพื่อนทำอะไรจุกจิกที่ชอบอยู่ด้วยกันในห้องพักผ่อนประจำบ้าน ในห้องนี้เป็นห้องแห่งความสุขของฉัน มีครบทั้งทีวี […]

ฉันเป็นตัวฉันเอง

#ฉันเป็นตัวฉันเอง การบ้านวันนี้ครูให้สำรวจตัวตนแล้วเล่าเรื่องออกมาค่ะ การบ้าน 3/12 จากชั้นเรียนเขียนกับครูปราย พันแสง สำรวจประตูกล ‘เรื่องของคุณ’ ‘ ฉันเป็นตัวฉันเอง’ ฉันกำลังนั่งเขียนรีวิวซีรีส์เกาหลีในเพจที่ฉันดูแลอยู่ ตอนที่เฟสบุ๊คขึ้นเตือนมาว่าการบ้านครูข้อใหม่มาแล้ว กำลังฟินกับเรื่องราวโรแมนติกในซีรีส์ที่ดูแล้วชอบ จึงรีบเขียนเล่าบรรยายชักชวนแฟนเพจมาดูด้วยกัน อารมณ์จึงดีเป็นพิเศษ เพราะแฟนเพจชอบเหมือนฉัน คอมเมนท์กันกระจายเรื่องความน่ารักของพระเอก และความสนุกของเนื้อเรื่องที่เพิ่งได้ดูไปได้แค่สี่ตอน ฉันยอมรับว่าตนเองเป็นคนโรแมนติก เป็นเด็กหญิงช่างฝัน สมัยเด็กๆ แม่จะว่าประจำตอนแม่เรียก แต่ฉันยังไม่ยอมลุก เพราะติดพันอยู่กับนิยายเรื่องโปรด ฉันเกิดที่กรุงเทพ เรียนโรงเรียนกุหลาบวัฒนา ที่เป็นโรงเรียนสตรีคอนแวนต์ เครือเดียวกับโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย พอจบมัธยมต้น ด้วยความที่คะแนนดีเลยได้เรียนต่อที่มาแตร์โดยไม่ต้องสอบ […]

ธรรมศาสตร์ที่คิดถึง

#ธรรมศาสตร์ที่คิดถึง การบ้านหัวข้อ ‘ลายสักนักเขียน’ Blue Box Tattoo ใครอยากรู้หลักการเขียนโดยใช้ Bluebox Tattoo ไปลงเรียนเขียนกับครู ‘ปราย พันแสง นะคะ ฉันเรียนแล้วทำให้เขียนได้เร็วและเขียนอะไรได้ยาวขึ้นค่ะ แล้วความสุขในโลกแห่งการเขียนจะบังเกิด เรื่อง ‘ธรรมศาสตร์ที่คิดถึง’ ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา มีช่วงชีวิตสำคัญช่วงหนึ่งที่มีส่วนสำคัญทำให้ตัวฉันเป็นฉันอยู่อย่างทุกวันนี้ คือช่วงเวลาสี่ปีในมหาวิทยาลัย ชีวิตในมหาวิทยาลัยที่ฉันได้เรียนรู้และช่วยให้ฉันเข้าใจโลก ช่วยสร้างความมั่นใจในตัวตน และเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ได้รับโอกาสในการทำงานที่ดีจนทุกวันนี้ ฉันจึงอยากบันทึกความทรงจำดีๆนี้ไว้ เพื่อเก็บไว้ระลึกถึงประสบการณ์ และช่วงชีวิตที่มีความสุขมากๆ ช่วงหนึ่งของชีวิต ทุกวันนี้ที่ฉันมีหน้าที่การงานมั่นคง คิดว่าประสบการณ์ในช่วงขีวิตสี่ปีในมหาวิทยาลัย มีส่วนสำคัญอย่างมากในการหล่อหลอมให้ฉันรู้จักคิด […]

คิดให้เป็นเรื่อง

วันนี้เริ่มเข้าสู่ชั้นเรียนเขียนกับครูปราย พันแสง เริ่มวันแรกกับคอร์สหลักค่ะ การบ้าน 1/12 หัวข้อ ‘คิดให้เป็นเรื่อง’ ‘เรื่องราวในความคิด’ วันนี้เข้าคอร์สเรียนเขียนอย่างจริงจังวันแรก หัวข้อแรกก็ยากแล้ว นี่คือปัญหาใหญ่ที่สุดของฉันเลยก็ว่าได้ เป็นมาตั้งแต่ก่อนเข้ามาเรียน คือ ไม่รู้จะเขียนอะไร แต่ในเมื่อวันนี้เป็นการบ้านที่ต้องคิดๆๆ ออกมานำเสนอให้ครู ก็ลุยเลยค่ะ เรื่องที่หนึ่ง ชื่อเรื่อง -ในทุกเรื่องราวมีบทกวีแทรกอยู่ เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากซีรีส์เกาหลีเรื่อง A Poem A Day ที่เพิ่งดูได้ไม่นาน เป็นซีรีส์ที่เล่าเรื่องราวชีวิตนักกายภาพบำบัดในโรงพยาบาล แต่ผูกเรื่องราวของชีวิตนักกายภาพเหล่านั้นกับคนไข้แต่ละเคส แต่ละเรื่องราวกับบทกวีของเกาหลีแบบสั้นๆ ในแต่ละตอน […]

เมื่อหัวใจไม่ยอมแก่

#เมื่อหัวใจไม่ยอมแก่ การบ้านชั้นเรียนเขียนวันที่เจ็ด กับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘นามของคน เงาของไม้’ ‘เมื่อหัวใจไม่ยอมแก่’ เช้านี้ตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำ คือเปิดอ่านงานเขียนในกรุ๊ปไลน์ เห็นครูปรายมาโพสต์หัวข้อการบ้าน ‘นามของคน เงาของไม้’ แล้ว เอ๊ะ เราเขียนการบ้านเล่าเรื่องที่มาของนามปากกาไปแล้วเมื่อวันก่อนนี่นา เลยตัดสินใจเปลี่ยนมาเล่าที่มาของชื่อเพจเฟสบุ๊คงานอดิเรกของตัวเองแทนค่ะ เพจเฟสบุ๊คเพิ่งเริ่มมาเป็นงานอดิเรกของฉันเมื่อราวสองปีก่อน เริ่มต้นจากการชอบดูซีรี่ส์เกาหลีในช่วงเวลาว่าง ตามดูอย่างหนักหน่วงและติดหนึบมาเป็นปีๆ จนอยากหาเพื่อนคุยและเม้าส์มอยเรื่องพระเอกน่ารักๆและซีรี่ส์สนุกๆ ก่อนหน้านั้นฉันมักจะชอบเข้าไปค้นคว้าหาอ่านเรื่องซีรี่ส์สนุกๆในเว็บบอร์ดของพันทิปเป็นประจำ แต่ต่อมาเมื่อคนเริ่มนิยมเล่นเฟสบุ๊คมากขึ้น ความเคลื่อนไหวและเรื่องราวในพันทิปก็เริ่มน้อยลง แล้ววันหนึ่งไม่รู้นึกยังไง ฉันก็ตัดสินใจเปิดเพจเฟสบุ๊คเพื่อคุยเรื่องซีรี่ส์เกาหลีที่ชอบขึ้นมาเอง ตอนคิดตั้งชื่อเพจ แรกๆก็นึกไม่ออกว่าจะตั้งชื่ออะไร แต่คิดไปคิดมาก็ใช้คำสั้นๆ […]

งานที่ทำให้เราเป็นเรา

#งานที่ทำให้เราเป็นเรา การบ้านชั้นเรียนเขียนวันที่หกกับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘จักรยานแห่งชีวิต’ ‘งานที่ทำให้เราเป็นเรา’ ในห้องทำงานที่บรรยากาศเงียบสงบ อุปกรณ์สำนักงานครบครัน ฉันนั่งทำงานที่นี่เงียบๆคนเดียว ห้องด้านในเป็นห้องของเจ้านาย วันนี้ปิดไฟเงียบ เพราะท่านไม่ได้เข้าสำนักงาน ฉันจึงเป็นเจ้าของพื้นที่นี้แต่เพียงผู้เดียว เจ้านายฉันเป็นผู้ใหญ่ใจดี วันนี้แม้จะล่วงเข้าปีที่เจ็ดสิบเอ็ดของท่าน ท่านก็ยังดูเป็นหนุ่มสมาร์ท กระฉับกระเฉง ออกกำลังกายทุกวัน ฉันทำหน้าที่เลขานุการให้ท่านในองค์กรชั้นนำแห่งนี้มาร่วมยี่สิบเจ็ดปี สำหรับผู้คนในยุคใหม่ที่เลขานุการอาจไม่จำเป็นไปแล้ว แต่สำหรับคนรุ่นเก่าในระดับบริหาร ฉันคิดว่าอาชีพที่ทำให้ฉันเป็นฉันในทุกวันนี้ มีความสำคัญอย่างยิ่ง แม้นวันนี้ท่านจะเลยวัยเกษียณไปแล้ว แต่ก็ยังทำงานอยู่ และงานก็ลดลงไปจากช่วงสิบกว่าปีก่อนหน้ามาก ช่วงที่ท่านรับตำแหน่งมากมายหลายที่ ท่านทำงานหนักมาก บางวันประชุมตลอดวัน เดินทางเข้าออฟฟิศหลายที่ที่ท่านรับตำแหน่ง […]

เด็กน้อยผู้เข้มแข็ง

#เด็กน้อยผู้เข้มแข็ง การบ้านชั้นเรียนเขียนวันที่ห้ากับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘การเกิดต้องผ่านเลือด’ ‘เด็กน้อยผู้เข้มแข็ง’ ภาพลูกชายคนเล็กเมื่อครั้งแรกคลอด สิบสี่ปีมาแล้ว เมื่อได้มองครั้งใด จะนึกถึงเหตุการณ์ช่วงเวลานั้น ช่วงเวลาที่แม่คนนี้น้ำตาอาจเป็นสายเลือด ตามคำเปรียบเปรยที่เราได้ยินบ่อยๆ ช่วงเวลาที่ลูกต้องออกมาดูโลกก่อนกำหนด ด้วยน้ำหนักเพียง 2,510 กรัม ตัวแดงก่ำกะจิดริด และเมื่อเกิดมามีอาการผิดปกติ จนต้องผ่าตัดลำไส้ในวันแรกที่ลูกลืมตาดูโลกได้ไม่กี่ชั่วโมง เจ้าตัวน้อยนิด เป็นลูกหลงห่างจากพี่สาวร่วมแปดปี เกิดมาตอนช่วงที่แม่งานยุ่งที่สุดในชีวิต ยังจำได้วันที่ทราบว่าตนเองตั้งครรภ์ในวัยสี่สิบปี และเข้าไปเรียนเจ้านายให้ทราบ เพราะคิดว่ามันน่าจะกระทบกับงานพอสมควร โชคดีเป็นบุญอย่างหนึ่งในชีวิตที่เจ้านายดี ท่านเอ่ยกับเราสั้นๆว่า ถือเป็นเรื่องน่ายินดี ทั้งที่ลึกๆแล้ว นายน่าจะกังวลบ้าง […]

พ่อผู้ไม่เคยหยุดพัก

#พ่อผู้ไม่เคยหยุดพัก การบ้านในชั้นเรียนเขียน วันที่สี่กับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘บิดาแห่งสรรพสิ่ง’ ‘พ่อผู้ไม่เคยหยุดพัก’ ทันทีที่เห็นหัวข้อการบ้านของครูในวันที่สี่ น้ำตาฉันก็รื้นขึ้นมาทันที ความคิดถึงพ่อเอ่อล้นท่วมท้นใจขึ้นมาจนต้องกลืนก้อนสะอื้นไว้ ภาพความทรงจำเกี่ยวกับพ่อค่อยๆผุดขึ้นมามิหยุดหย่อน กี่ปีแล้วนะที่พ่อจากครอบครัวเราไป ใช่สิ มากกว่าอายุลูกสาวคนโตของฉันเสียอีก เพราะพ่อจากไปก่อนที่จะได้เห็นหลานคนแรกของบ้าน ยี่สิบกว่าปีมาแล้ว พ่อเป็นหนุ่มลูกจีนแต้จิ๋วที่หนีความทุกข์ยากลำบากมาจากเมืองจีน มาอาศัยและเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมืองไทยกับอากงและอาม่า จำได้ว่าอากงเป็นหลงจู๊ในโรงแรมจีนแถวบ้าน พ่อที่เป็นลูกชายคนเดียว เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่และมีครอบครัว จึงเป็นเสาหลักที่รับภาระครอบครัว เมื่อฉันเกิดมา เรามีบ้านตึกแถวอยู่ในย่านตรอกโรงหมู ใกล้ๆวัดไตรมิตร หัวลำโพง ฉันมารับรู้ภายหลังจากคำบอกเล่าของแม่ว่า พ่อกับแม่ถูกจับแต่งงานจากการแนะนำของผู้ใหญ่ ตามขนบธรรมเนียมเก่าแบบคนรุ่นก่อน เมื่อแม่แต่งงานกับพ่อ […]

ฉันยังมีเธอเป็นที่รัก

#ฉันยังมีเธอเป็นที่รัก การบ้านในชั้นเรียนเขียนวันที่สามกับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘หมึกหยดเดียว’ ครูให้ขัดเกลาเรื่องที่ชอบจากการบ้านวันที่หนึ่งและสองชิ้นที่ชอบ ฉันเลือกงานเขียนจากการบ้านวันที่หนึ่งมาขัดเกลาแต่งเติมเป็นงานชิ้นใหม่ ‘ฉันยังมีเธอเป็นที่รัก’ … ท่ามกลางโลกที่วุ่นวาย เราทุกคนเหมือนเครื่องจักรกลตัวน้อย เป็นมนุษย์งานที่วิ่งวนเป็นลูปอยู่ในแถวในแนวของตน ในท่ามกลางแถวมดงานของเรา ฉันยืนอยู่ข้างหน้า เธอยืนอยู่ข้างหลัง สะกิดฉันเบาๆ พร้อมยื่นดอกไม้กะจิดริดดอกเล็กๆให้แก่ฉัน ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ฉันรับรู้ได้ถึงความรักของเธอ จากภาพการบ้านในชั้นเรียนเขียน ทำให้ฉันคิดถึงเธอ และหยิบเธอมาเป็นแรงบันดาลใจในการฝึกเขียน เพราะมีเรื่องราวมากมายในความเงียบระหว่างเราที่ฉันอยากให้เธอรู้ แต่ก่อนนั้นฉันเป็นคนเงียบเหงาท่ามกลางครอบครัวใหญ่ เป็นเด็กเรียบร้อยที่ชอบหมกตัวอยู่กับกองหนังสือ ความคิดสารพัดวิ่งวนอยู่ในหัว แต่มิอาจเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูด ฉันจึงทำได้เพียงเก็บงำมันไว้ในใจ เมื่อเข้าสู่วัยรุ่น ฉันก็กลายเป็นสาวน้อยเจ้าบทเจ้ากลอน […]