Skip to content

Category: Our Stories Begin

ฉันนิ่งเงียบมิได้แปลว่าไม่รัก

#ฉันนิ่งเงียบมิได้แปลว่าไม่รัก ——————————— ความคิดถึงคือความรักแบบหนึ่ง อยากไปหา แต่ด้วยความห่างไกล ภาระหน้าที่จำใจ ทำให้เส้นทางเรา..ห่างกัน .. ความรักของฉัน อาจดูเหมือนนิ่งเงียบเฉยเมย ฉันเพียงส่งผ่านความรักผ่านความเงียบ ไปตามทางที่เรียกว่า…ความคิดถึง บางทีการอยู่เงียบๆไม่แสดงออก ไม่ใช่ว่าไม่รัก บางทีการเอ่ยปากจำนรรจามากมาย อาจมีความรักในใจน้อยกว่าคนที่นิ่งเงียบ เพียงแค่มองตา ส่งใจด้วยความคิดถึง ความรักก็ท่วมท้น ความห่างไกลไม่ได้แปลว่าไม่รัก ตัวติดกันแต่ใจห่างไกลก็มากมาย อย่าตัดสินความรู้สึกที่เธอมีว่าเท่ากับฉัน คนเรามีช่องทางแสดงออกซึ่งความรักแตกต่างกัน ฉันนิ่งเงียบ มิได้แปลว่าไม่รัก ฉันเฉยเมย มิได้แปลว่าไม่ห่วงหา เมื่อยามที่เราเดินทางมาพบกัน โปรดมองเข้าไปในดวงตาฉัน เธอจะเห็น..ความรักของฉัน […]

เมื่อครูสอนให้ตรวจแก้ต้นฉบับ

‘เมื่อฉันตรวจแก้งานเขียนตัวเอง’ เมื่อมานั่งตรวจแก้ต้นฉบับในงานเขียนอีกครั้ง ฉันรู้สึกว่างานตรวจแก้ต้นฉบับเป็นงานที่สำคัญมากทีเดียว เพราะการตรวจแก้ต้นฉบับโดยให้คงอารมณ์ในงานเขียนที่ผู้เขียนต้องการถ่ายทอดออกมา ถือเป็นงานที่ยากทีเดียว สำหรับฉันปกติเวลาเขียนงานแต่ละชิ้น ก่อนส่งครู ฉันจะอ่านทวนซ้ำไปมาหลายรอบ ตรงไหนสะดุดไม่ลื่นไหล ก็จะปรับแก้หาคำที่เข้ากับเรื่องราวมาใช้แทนกันทันทีจนกว่าจะพอใจ ฉันจึงคิดว่าเมื่อมาตรวจแก้ต้นฉบับในอีกวัน และหากตัดทอนไม่ดี บางทีอาจไปลดทอนอารมณ์ในงานลง หรือสามารถเปลี่ยนความรู้สึกในงานได้ แต่ครูแนะนำว่าโดยส่วนใหญ่หลังการตรวจแก้ต้นฉบับ งานเขียนของเราจะดีขึ้นๆ ทุกครั้ง จึงเป็นคุณสมบัติสำคัญของนักเขียนในการหมั่นตรวจแก้ต้นฉบับก่อนจะเผยแพร่ วันนี้เมื่อมาตรวจแก้ต้นฉบับเก่าที่เขียนเสร็จแล้วอีกครั้ง ฉันได้ตัดคำฟุ่มเฟือยที่ไม่จำเป็นต้องมีออกไปบ้าง รวบรวมประโยคขยายยาวๆ ให้เป็นคำเชื่อมหรือคำสั้นๆ ที่ให้ความหมายในทางเดียวกันแทน ก็จะได้งานเขียนที่กระชับขึ้น ได้ใจความและยังอยู่ในร่องในรอยขอบเขตเรื่องราวที่ควรจะเป็น ก่อนเข้าเรียนเขียนคอร์สนี้ ฉันชอบเขียนอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามอารมณ์ที่มากระทบ เป็นลักษณะกลอนเปล่าไร้สัมผัส ไม่ค่อยเขียนเป็นเรื่องราวเป็นหัวข้อนั้นๆ เหมือนเป็นชิ้นงานล่องลอยเพ้อฝันกลายๆ […]

ถนนหน้าบ้าน

#ถนนหน้าบ้าน การบ้านเขียนซะป๊ะ 5/12 ชั้นเรียนเขียนกับครูปราย พันแสง ปั้นลมให้เป็นตัว ‘ถนนหน้าบ้าน’ ทุกเช้าจะได้เห็นวิวนี้เป็นประจำ ภาพแนวรั้วบ้านจัดสรร เรียงเป็นแถวไปตามถนนหน้าบ้าน ต่างตรงที่ในแต่ละวันฟ้าจะสีไม่เหมือนกัน เมฆบนฟ้าก็จะลอยมาปรากฎในรูปร่างไม่เหมือนกันสักวัน บางวันไร้เมฆ บางวันมาเป็นภูเขาเมฆครึ้มดำทะมึน พระอาทิตย์บางวันก็โผล่มาทักทายฉัน แต่บางวันก็เอียงอายเป็นหนุ่มน้อยหลบอยู่หลังเมฆ ถนนที่ทอดยาวหน้าบ้าน เป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางในชีวิตทุกเช้าวันทำงาน ฉันต้องทิ้งบ้านแสนสุขไว้ข้างหลัง เพราะเมื่อก้าวออกจากบ้านไปผจญภัยในโลกนอกบ้าน ฉันไม่รู้ว่าตามเส้นทางที่เดินไป จะเจออะไรบ้างในแต่ละวัน แต่หน้าที่หลักที่สำคัญทุกวันของคนเป็นพ่อแม่ คือไปส่งลูกที่โรงเรียนก่อนไปทำงานทุกวัน เช้าวันนี้ก็เหมือนทุกวัน สี่ชีวิตพ่อแม่ลูก ออกเดินทางไปทำหน้าที่ตามภารกิจของตัวเอง ลูกชายมีสอบวันสุดท้ายของเทอมนี้ก่อนจะปิดเทอมกลางภาค ลูกสาวไปเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย ส่วนฉันและสามีก็ออกไปทำงานหาเลี้ยงชีพตามวัฎจักรชีวิตธรรมดาทั่วไปเหมือนทุกวัน […]

บันทึกประจำวัน

#บันทึกประจำวัน การบ้านเขียนซะป๊ะ 4/12 จากชั้นเรียนเขียนกับครูปราย พันแสง วันนี้ครูให้หัดเขียนบันทึกประจำวันค่ะ ————————— เช้านี้ตื่นมาสดชื่นมาก ลุกขึ้นมาแต่งตัวไปทำงาน สามีขับรถไปส่งที่ทำงานเป็นประจำเหมือนทุกวันตลอดช่วงเวลาตั้งแต่แต่งงานกันมา วันนี้ก็เหมือนทุกๆวันทำงานของฉัน ที่ต้องฝ่ารถติดกว่าจะได้ขึ้นทางด่วน ข้ามเมืองจากฝั่งธน เข้าเมืองไปแถบลาดพร้าว เพื่อเข้าออฟฟิศ เป็นเพราะเมื่อคืนเข้านอนแต่หัวค่ำ หลังจากนอนดึกติดต่อกันมาหลายวัน เมื่อคืนร่างกายก็ส่งสัญญาณเตือนให้พักผ่อน ด้วยการลืมตาไม่ขึ้น หลังกลับมาถึงบ้าน อาบน้ำอาบท่าเสร็จ สามีเปิดทีวีดูรายการวิเคราะห์ข่าวที่ดูเป็นประจำทุกวัน ส่วนฉันก็นั่งอยู่ข้างๆ อ่านเฟสบุ๊คไปเรื่อยเปื่อย เรานั่งเล่นตอนค่ำอยู่ด้วยกันก่อนเข้านอนเป็นกิจวัตร หลังจากที่ลูกเริ่มโตเป็นวัยรุ่น และมีโลกส่วนตัว เราสองคนพ่อแม่จึงกลายเป็นเป็นเพื่อนทำอะไรจุกจิกที่ชอบอยู่ด้วยกันในห้องพักผ่อนประจำบ้าน ในห้องนี้เป็นห้องแห่งความสุขของฉัน มีครบทั้งทีวี […]

ฉันเป็นตัวฉันเอง

#ฉันเป็นตัวฉันเอง การบ้านวันนี้ครูให้สำรวจตัวตนแล้วเล่าเรื่องออกมาค่ะ การบ้าน 3/12 จากชั้นเรียนเขียนกับครูปราย พันแสง สำรวจประตูกล ‘เรื่องของคุณ’ ‘ ฉันเป็นตัวฉันเอง’ ฉันกำลังนั่งเขียนรีวิวซีรีส์เกาหลีในเพจที่ฉันดูแลอยู่ ตอนที่เฟสบุ๊คขึ้นเตือนมาว่าการบ้านครูข้อใหม่มาแล้ว กำลังฟินกับเรื่องราวโรแมนติกในซีรีส์ที่ดูแล้วชอบ จึงรีบเขียนเล่าบรรยายชักชวนแฟนเพจมาดูด้วยกัน อารมณ์จึงดีเป็นพิเศษ เพราะแฟนเพจชอบเหมือนฉัน คอมเมนท์กันกระจายเรื่องความน่ารักของพระเอก และความสนุกของเนื้อเรื่องที่เพิ่งได้ดูไปได้แค่สี่ตอน ฉันยอมรับว่าตนเองเป็นคนโรแมนติก เป็นเด็กหญิงช่างฝัน สมัยเด็กๆ แม่จะว่าประจำตอนแม่เรียก แต่ฉันยังไม่ยอมลุก เพราะติดพันอยู่กับนิยายเรื่องโปรด ฉันเกิดที่กรุงเทพ เรียนโรงเรียนกุหลาบวัฒนา ที่เป็นโรงเรียนสตรีคอนแวนต์ เครือเดียวกับโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย พอจบมัธยมต้น ด้วยความที่คะแนนดีเลยได้เรียนต่อที่มาแตร์โดยไม่ต้องสอบ […]

ธรรมศาสตร์ที่คิดถึง

#ธรรมศาสตร์ที่คิดถึง การบ้านหัวข้อ ‘ลายสักนักเขียน’ Blue Box Tattoo ใครอยากรู้หลักการเขียนโดยใช้ Bluebox Tattoo ไปลงเรียนเขียนกับครู ‘ปราย พันแสง นะคะ ฉันเรียนแล้วทำให้เขียนได้เร็วและเขียนอะไรได้ยาวขึ้นค่ะ แล้วความสุขในโลกแห่งการเขียนจะบังเกิด เรื่อง ‘ธรรมศาสตร์ที่คิดถึง’ ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา มีช่วงชีวิตสำคัญช่วงหนึ่งที่มีส่วนสำคัญทำให้ตัวฉันเป็นฉันอยู่อย่างทุกวันนี้ คือช่วงเวลาสี่ปีในมหาวิทยาลัย ชีวิตในมหาวิทยาลัยที่ฉันได้เรียนรู้และช่วยให้ฉันเข้าใจโลก ช่วยสร้างความมั่นใจในตัวตน และเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ได้รับโอกาสในการทำงานที่ดีจนทุกวันนี้ ฉันจึงอยากบันทึกความทรงจำดีๆนี้ไว้ เพื่อเก็บไว้ระลึกถึงประสบการณ์ และช่วงชีวิตที่มีความสุขมากๆ ช่วงหนึ่งของชีวิต ทุกวันนี้ที่ฉันมีหน้าที่การงานมั่นคง คิดว่าประสบการณ์ในช่วงขีวิตสี่ปีในมหาวิทยาลัย มีส่วนสำคัญอย่างมากในการหล่อหลอมให้ฉันรู้จักคิด […]

คิดให้เป็นเรื่อง

วันนี้เริ่มเข้าสู่ชั้นเรียนเขียนกับครูปราย พันแสง เริ่มวันแรกกับคอร์สหลักค่ะ การบ้าน 1/12 หัวข้อ ‘คิดให้เป็นเรื่อง’ ‘เรื่องราวในความคิด’ วันนี้เข้าคอร์สเรียนเขียนอย่างจริงจังวันแรก หัวข้อแรกก็ยากแล้ว นี่คือปัญหาใหญ่ที่สุดของฉันเลยก็ว่าได้ เป็นมาตั้งแต่ก่อนเข้ามาเรียน คือ ไม่รู้จะเขียนอะไร แต่ในเมื่อวันนี้เป็นการบ้านที่ต้องคิดๆๆ ออกมานำเสนอให้ครู ก็ลุยเลยค่ะ เรื่องที่หนึ่ง ชื่อเรื่อง -ในทุกเรื่องราวมีบทกวีแทรกอยู่ เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากซีรีส์เกาหลีเรื่อง A Poem A Day ที่เพิ่งดูได้ไม่นาน เป็นซีรีส์ที่เล่าเรื่องราวชีวิตนักกายภาพบำบัดในโรงพยาบาล แต่ผูกเรื่องราวของชีวิตนักกายภาพเหล่านั้นกับคนไข้แต่ละเคส แต่ละเรื่องราวกับบทกวีของเกาหลีแบบสั้นๆ ในแต่ละตอน […]

เมื่อหัวใจไม่ยอมแก่

#เมื่อหัวใจไม่ยอมแก่ การบ้านชั้นเรียนเขียนวันที่เจ็ด กับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘นามของคน เงาของไม้’ ‘เมื่อหัวใจไม่ยอมแก่’ เช้านี้ตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำ คือเปิดอ่านงานเขียนในกรุ๊ปไลน์ เห็นครูปรายมาโพสต์หัวข้อการบ้าน ‘นามของคน เงาของไม้’ แล้ว เอ๊ะ เราเขียนการบ้านเล่าเรื่องที่มาของนามปากกาไปแล้วเมื่อวันก่อนนี่นา เลยตัดสินใจเปลี่ยนมาเล่าที่มาของชื่อเพจเฟสบุ๊คงานอดิเรกของตัวเองแทนค่ะ เพจเฟสบุ๊คเพิ่งเริ่มมาเป็นงานอดิเรกของฉันเมื่อราวสองปีก่อน เริ่มต้นจากการชอบดูซีรี่ส์เกาหลีในช่วงเวลาว่าง ตามดูอย่างหนักหน่วงและติดหนึบมาเป็นปีๆ จนอยากหาเพื่อนคุยและเม้าส์มอยเรื่องพระเอกน่ารักๆและซีรี่ส์สนุกๆ ก่อนหน้านั้นฉันมักจะชอบเข้าไปค้นคว้าหาอ่านเรื่องซีรี่ส์สนุกๆในเว็บบอร์ดของพันทิปเป็นประจำ แต่ต่อมาเมื่อคนเริ่มนิยมเล่นเฟสบุ๊คมากขึ้น ความเคลื่อนไหวและเรื่องราวในพันทิปก็เริ่มน้อยลง แล้ววันหนึ่งไม่รู้นึกยังไง ฉันก็ตัดสินใจเปิดเพจเฟสบุ๊คเพื่อคุยเรื่องซีรี่ส์เกาหลีที่ชอบขึ้นมาเอง ตอนคิดตั้งชื่อเพจ แรกๆก็นึกไม่ออกว่าจะตั้งชื่ออะไร แต่คิดไปคิดมาก็ใช้คำสั้นๆ […]

งานที่ทำให้เราเป็นเรา

#งานที่ทำให้เราเป็นเรา การบ้านชั้นเรียนเขียนวันที่หกกับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘จักรยานแห่งชีวิต’ ‘งานที่ทำให้เราเป็นเรา’ ในห้องทำงานที่บรรยากาศเงียบสงบ อุปกรณ์สำนักงานครบครัน ฉันนั่งทำงานที่นี่เงียบๆคนเดียว ห้องด้านในเป็นห้องของเจ้านาย วันนี้ปิดไฟเงียบ เพราะท่านไม่ได้เข้าสำนักงาน ฉันจึงเป็นเจ้าของพื้นที่นี้แต่เพียงผู้เดียว เจ้านายฉันเป็นผู้ใหญ่ใจดี วันนี้แม้จะล่วงเข้าปีที่เจ็ดสิบเอ็ดของท่าน ท่านก็ยังดูเป็นหนุ่มสมาร์ท กระฉับกระเฉง ออกกำลังกายทุกวัน ฉันทำหน้าที่เลขานุการให้ท่านในองค์กรชั้นนำแห่งนี้มาร่วมยี่สิบเจ็ดปี สำหรับผู้คนในยุคใหม่ที่เลขานุการอาจไม่จำเป็นไปแล้ว แต่สำหรับคนรุ่นเก่าในระดับบริหาร ฉันคิดว่าอาชีพที่ทำให้ฉันเป็นฉันในทุกวันนี้ มีความสำคัญอย่างยิ่ง แม้นวันนี้ท่านจะเลยวัยเกษียณไปแล้ว แต่ก็ยังทำงานอยู่ และงานก็ลดลงไปจากช่วงสิบกว่าปีก่อนหน้ามาก ช่วงที่ท่านรับตำแหน่งมากมายหลายที่ ท่านทำงานหนักมาก บางวันประชุมตลอดวัน เดินทางเข้าออฟฟิศหลายที่ที่ท่านรับตำแหน่ง […]