ฉันเป็นตัวฉันเอง

#ฉันเป็นตัวฉันเอง การบ้านวันนี้ครูให้สำรวจตัวตนแล้วเล่าเรื่องออกมาค่ะ การบ้าน 3/12 จากชั้นเรียนเขียนกับครูปราย พันแสง สำรวจประตูกล ‘เรื่องของคุณ’ ‘ ฉันเป็นตัวฉันเอง’ ฉันกำลังนั่งเขียนรีวิวซีรีส์เกาหลีในเพจที่ฉันดูแลอยู่ ตอนที่เฟสบุ๊คขึ้นเตือนมาว่าการบ้านครูข้อใหม่มาแล้ว กำลังฟินกับเรื่องราวโรแมนติกในซีรีส์ที่ดูแล้วชอบ จึงรีบเขียนเล่าบรรยายชักชวนแฟนเพจมาดูด้วยกัน อารมณ์จึงดีเป็นพิเศษ เพราะแฟนเพจชอบเหมือนฉัน คอมเมนท์กันกระจายเรื่องความน่ารักของพระเอก และความสนุกของเนื้อเรื่องที่เพิ่งได้ดูไปได้แค่สี่ตอน ฉันยอมรับว่าตนเองเป็นคนโรแมนติก เป็นเด็กหญิงช่างฝัน สมัยเด็กๆ แม่จะว่าประจำตอนแม่เรียก แต่ฉันยังไม่ยอมลุก เพราะติดพันอยู่กับนิยายเรื่องโปรด ฉันเกิดที่กรุงเทพ

ธรรมศาสตร์ที่คิดถึง

#ธรรมศาสตร์ที่คิดถึง การบ้านหัวข้อ ‘ลายสักนักเขียน’ Blue Box Tattoo ใครอยากรู้หลักการเขียนโดยใช้ Bluebox Tattoo ไปลงเรียนเขียนกับครู ‘ปราย พันแสง นะคะ ฉันเรียนแล้วทำให้เขียนได้เร็วและเขียนอะไรได้ยาวขึ้นค่ะ แล้วความสุขในโลกแห่งการเขียนจะบังเกิด เรื่อง ‘ธรรมศาสตร์ที่คิดถึง’ ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา มีช่วงชีวิตสำคัญช่วงหนึ่งที่มีส่วนสำคัญทำให้ตัวฉันเป็นฉันอยู่อย่างทุกวันนี้ คือช่วงเวลาสี่ปีในมหาวิทยาลัย ชีวิตในมหาวิทยาลัยที่ฉันได้เรียนรู้และช่วยให้ฉันเข้าใจโลก ช่วยสร้างความมั่นใจในตัวตน และเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ได้รับโอกาสในการทำงานที่ดีจนทุกวันนี้ ฉันจึงอยากบันทึกความทรงจำดีๆนี้ไว้ เพื่อเก็บไว้ระลึกถึงประสบการณ์

คิดให้เป็นเรื่อง

วันนี้เริ่มเข้าสู่ชั้นเรียนเขียนกับครูปราย พันแสง เริ่มวันแรกกับคอร์สหลักค่ะ การบ้าน 1/12 หัวข้อ ‘คิดให้เป็นเรื่อง’ ‘เรื่องราวในความคิด’ วันนี้เข้าคอร์สเรียนเขียนอย่างจริงจังวันแรก หัวข้อแรกก็ยากแล้ว นี่คือปัญหาใหญ่ที่สุดของฉันเลยก็ว่าได้ เป็นมาตั้งแต่ก่อนเข้ามาเรียน คือ ไม่รู้จะเขียนอะไร แต่ในเมื่อวันนี้เป็นการบ้านที่ต้องคิดๆๆ ออกมานำเสนอให้ครู ก็ลุยเลยค่ะ เรื่องที่หนึ่ง ชื่อเรื่อง -ในทุกเรื่องราวมีบทกวีแทรกอยู่ เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากซีรีส์เกาหลีเรื่อง A Poem A Day

เมื่อหัวใจไม่ยอมแก่

#เมื่อหัวใจไม่ยอมแก่ การบ้านชั้นเรียนเขียนวันที่เจ็ด กับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘นามของคน เงาของไม้’ ‘เมื่อหัวใจไม่ยอมแก่’ เช้านี้ตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำ คือเปิดอ่านงานเขียนในกรุ๊ปไลน์ เห็นครูปรายมาโพสต์หัวข้อการบ้าน ‘นามของคน เงาของไม้’ แล้ว เอ๊ะ เราเขียนการบ้านเล่าเรื่องที่มาของนามปากกาไปแล้วเมื่อวันก่อนนี่นา เลยตัดสินใจเปลี่ยนมาเล่าที่มาของชื่อเพจเฟสบุ๊คงานอดิเรกของตัวเองแทนค่ะ เพจเฟสบุ๊คเพิ่งเริ่มมาเป็นงานอดิเรกของฉันเมื่อราวสองปีก่อน เริ่มต้นจากการชอบดูซีรี่ส์เกาหลีในช่วงเวลาว่าง ตามดูอย่างหนักหน่วงและติดหนึบมาเป็นปีๆ จนอยากหาเพื่อนคุยและเม้าส์มอยเรื่องพระเอกน่ารักๆและซีรี่ส์สนุกๆ ก่อนหน้านั้นฉันมักจะชอบเข้าไปค้นคว้าหาอ่านเรื่องซีรี่ส์สนุกๆในเว็บบอร์ดของพันทิปเป็นประจำ แต่ต่อมาเมื่อคนเริ่มนิยมเล่นเฟสบุ๊คมากขึ้น ความเคลื่อนไหวและเรื่องราวในพันทิปก็เริ่มน้อยลง

งานที่ทำให้เราเป็นเรา

#งานที่ทำให้เราเป็นเรา การบ้านชั้นเรียนเขียนวันที่หกกับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘จักรยานแห่งชีวิต’ ‘งานที่ทำให้เราเป็นเรา’ ในห้องทำงานที่บรรยากาศเงียบสงบ อุปกรณ์สำนักงานครบครัน ฉันนั่งทำงานที่นี่เงียบๆคนเดียว ห้องด้านในเป็นห้องของเจ้านาย วันนี้ปิดไฟเงียบ เพราะท่านไม่ได้เข้าสำนักงาน ฉันจึงเป็นเจ้าของพื้นที่นี้แต่เพียงผู้เดียว เจ้านายฉันเป็นผู้ใหญ่ใจดี วันนี้แม้จะล่วงเข้าปีที่เจ็ดสิบเอ็ดของท่าน ท่านก็ยังดูเป็นหนุ่มสมาร์ท กระฉับกระเฉง ออกกำลังกายทุกวัน ฉันทำหน้าที่เลขานุการให้ท่านในองค์กรชั้นนำแห่งนี้มาร่วมยี่สิบเจ็ดปี สำหรับผู้คนในยุคใหม่ที่เลขานุการอาจไม่จำเป็นไปแล้ว แต่สำหรับคนรุ่นเก่าในระดับบริหาร ฉันคิดว่าอาชีพที่ทำให้ฉันเป็นฉันในทุกวันนี้ มีความสำคัญอย่างยิ่ง แม้นวันนี้ท่านจะเลยวัยเกษียณไปแล้ว แต่ก็ยังทำงานอยู่

เด็กน้อยผู้เข้มแข็ง

#เด็กน้อยผู้เข้มแข็ง การบ้านชั้นเรียนเขียนวันที่ห้ากับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘การเกิดต้องผ่านเลือด’ ‘เด็กน้อยผู้เข้มแข็ง’ ภาพลูกชายคนเล็กเมื่อครั้งแรกคลอด สิบสี่ปีมาแล้ว เมื่อได้มองครั้งใด จะนึกถึงเหตุการณ์ช่วงเวลานั้น ช่วงเวลาที่แม่คนนี้น้ำตาอาจเป็นสายเลือด ตามคำเปรียบเปรยที่เราได้ยินบ่อยๆ ช่วงเวลาที่ลูกต้องออกมาดูโลกก่อนกำหนด ด้วยน้ำหนักเพียง 2,510 กรัม ตัวแดงก่ำกะจิดริด และเมื่อเกิดมามีอาการผิดปกติ จนต้องผ่าตัดลำไส้ในวันแรกที่ลูกลืมตาดูโลกได้ไม่กี่ชั่วโมง เจ้าตัวน้อยนิด เป็นลูกหลงห่างจากพี่สาวร่วมแปดปี เกิดมาตอนช่วงที่แม่งานยุ่งที่สุดในชีวิต ยังจำได้วันที่ทราบว่าตนเองตั้งครรภ์ในวัยสี่สิบปี และเข้าไปเรียนเจ้านายให้ทราบ เพราะคิดว่ามันน่าจะกระทบกับงานพอสมควร

1 2 3 4 5