พ่อผู้ไม่เคยหยุดพัก

#พ่อผู้ไม่เคยหยุดพัก การบ้านในชั้นเรียนเขียน วันที่สี่กับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘บิดาแห่งสรรพสิ่ง’ ‘พ่อผู้ไม่เคยหยุดพัก’ ทันทีที่เห็นหัวข้อการบ้านของครูในวันที่สี่ น้ำตาฉันก็รื้นขึ้นมาทันที ความคิดถึงพ่อเอ่อล้นท่วมท้นใจขึ้นมาจนต้องกลืนก้อนสะอื้นไว้ ภาพความทรงจำเกี่ยวกับพ่อค่อยๆผุดขึ้นมามิหยุดหย่อน กี่ปีแล้วนะที่พ่อจากครอบครัวเราไป ใช่สิ มากกว่าอายุลูกสาวคนโตของฉันเสียอีก เพราะพ่อจากไปก่อนที่จะได้เห็นหลานคนแรกของบ้าน ยี่สิบกว่าปีมาแล้ว พ่อเป็นหนุ่มลูกจีนแต้จิ๋วที่หนีความทุกข์ยากลำบากมาจากเมืองจีน มาอาศัยและเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมืองไทยกับอากงและอาม่า จำได้ว่าอากงเป็นหลงจู๊ในโรงแรมจีนแถวบ้าน พ่อที่เป็นลูกชายคนเดียว เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่และมีครอบครัว จึงเป็นเสาหลักที่รับภาระครอบครัว เมื่อฉันเกิดมา เรามีบ้านตึกแถวอยู่ในย่านตรอกโรงหมู ใกล้ๆวัดไตรมิตร

ฉันยังมีเธอเป็นที่รัก

#ฉันยังมีเธอเป็นที่รัก การบ้านในชั้นเรียนเขียนวันที่สามกับครูปราย พันแสง หัวข้อ ‘หมึกหยดเดียว’ ครูให้ขัดเกลาเรื่องที่ชอบจากการบ้านวันที่หนึ่งและสองชิ้นที่ชอบ ฉันเลือกงานเขียนจากการบ้านวันที่หนึ่งมาขัดเกลาแต่งเติมเป็นงานชิ้นใหม่ ‘ฉันยังมีเธอเป็นที่รัก’ … ท่ามกลางโลกที่วุ่นวาย เราทุกคนเหมือนเครื่องจักรกลตัวน้อย เป็นมนุษย์งานที่วิ่งวนเป็นลูปอยู่ในแถวในแนวของตน ในท่ามกลางแถวมดงานของเรา ฉันยืนอยู่ข้างหน้า เธอยืนอยู่ข้างหลัง สะกิดฉันเบาๆ พร้อมยื่นดอกไม้กะจิดริดดอกเล็กๆให้แก่ฉัน ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ฉันรับรู้ได้ถึงความรักของเธอ จากภาพการบ้านในชั้นเรียนเขียน ทำให้ฉันคิดถึงเธอ และหยิบเธอมาเป็นแรงบันดาลใจในการฝึกเขียน เพราะมีเรื่องราวมากมายในความเงียบระหว่างเราที่ฉันอยากให้เธอรู้ แต่ก่อนนั้นฉันเป็นคนเงียบเหงาท่ามกลางครอบครัวใหญ่ เป็นเด็กเรียบร้อยที่ชอบหมกตัวอยู่กับกองหนังสือ

เขาใหญ่ในความทรงจำ

‘เขาใหญ่ในความทรงจำ’ การบ้านในชั้นเรียนเขียนกับครูปราย พันแสง วันที่สอง หัวข้อ ‘สินในลม’ ——————— ในวันหนาวๆ ฉันมักจะคิดถึงเขาใหญ่ คิดถึงป่าเขียว อากาศสดชื่น ต้นไม้ครึ้มรอบๆ ราวป่า เส้นทางคดเคี้ยวไปมา และสายลมอ่อนไหวที่พัดพาความสุขมาให้ ฉันมักจะเลือกไปเที่ยวเขาใหญ่ทุกครั้งที่ถึงหน้าหนาว ถามว่าเบื่อไหม ไม่เคยเบื่อ แถมคิดถึงทุกปี เมื่อครั้งลูกยังเล็ก ฉันเป็นตัวตั้งตัวตีให้เธอพาลูกไปกางเต็นท์ นอนฟังเสียงจิ้งหรีดเรไร เสียงแปลกๆรอบราวป่า เป็นช่วงเวลาผจญภัยที่วัยเด็กของฉันไม่มีโอกาสได้ทำ มาสมหวังเมื่อเป็นแม่ของลูก

ที่มาของนามปากกา ‘แก้วเจ้าจอม’

ที่มาของนามปากกาฉัน ‘แก้วเจ้าจอม’ การบ้านในชั้นเรียนเขียนวันที่สอง หัวข้อ ‘สินในลม’ ‘ที่มาของนามปากกา’ ดอกแก้วเจ้าจอมบานในภาพนี้เป็นภาพเก่าที่ถ่ายไว้เมื่อสองปีก่อน แรกเริ่มเดิมทีฉันไม่เคยรู้จักต้นไม้ชนิดนี้เลย ปีที่ซื้อบ้านใหม่ และมองหาพันธุ์ไม้มาปลูกริมรั้วหน้าบ้าน เราได้ต้นไม้ชื่อเพราะนี้มาจากงานบ้านและสวน คนขายบอกว่าเป็นต้นไม้หายาก และเป็นต้นไม้ที่ในหลวงรัชกาลที่ห้า ท่านทรงนำมาจากชวาเมื่อครั้งท่านเสด็จประพาส และนำมาปลูกในเขตพระราชอุทยานวังสวนสุนันทา และต่อมาภายหลังได้กลายมาเป็นดอกไม้สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ฉันประทับใจในเรื่องราวที่มามาก ตอนที่ได้ต้นแก้วเจ้าจอมนี้มา ลำต้นสูงเพียงเท่าความสูงของฉันได้ เรานำมาลงไว้ตรงรั้วหน้าบ้านติดกับประตูทางเข้าบ้าน ทุกครั้งที่กลับมาบ้านจะคอยมองว่าเมื่อไหร่มันจะออกดอกให้ชื่นชม จนเวลาผ่านไปหลายปี ต้นแก้วเจ้าจอมสูงท่วมหัวฉันไปมากโข ฉันต้องแหงนหน้าขึ้นมองหาดอกของมัน และแล้วมาเมื่อปีก่อน

หลุมหลบภัยที่บ้าน

‘หลุมหลบภัยที่บ้าน’ การบ้านในชั้นเรียนเขียนวันที่สอง หัวข้อ ‘สินในลม’ ภาพที่ถ่ายออกมาเป็นตู้หนังสือในห้องหนังสือที่บ้านค่ะ เป็นที่ที่ฉันใช้เวลาว่างหลังจากงาน เป็นหลุมหลบภัยส่วนตัว เป็นที่พักใจยามเหนื่อยล้า ทุกคนในบ้านจะรับรู้กันว่านี่คือที่ประจำของฉัน ฉันจะอยู่ที่นี่เสมอ ห้องหนังสือนี้เป็นห้องที่ฉันร่างแบบเตรียมไว้ว่าจะต้องมีตั้งแต่เริ่มซื้อบ้าน เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาในวัยเด็ก ฉันมักจะอาศัยอ่านหนังสือจากห้องสมุดที่โรงเรียนบ้าง ยืมจากร้านเช่าหนังสือบ้าง แอบไปอ่านหนังสือในตู้ที่บ้านลุงบ้าง ดังนั้นความใฝ่ฝันจากวัยเด็กคือ เมื่อฉันโตขึ้น ฉันจะต้องมีตู้หนังสือส่วนตัว เอาไว้เก็บหนังสือสารพัดที่ฉันอยากอ่าน และอยากสะสม จนตอนนี้ล้นตู้แล้วค่ะ อยากจะบอกว่าตัวฉันที่เป็นฉันในวันนี้ ส่วนหนึ่งนั้นหลอมรวมมาจากเรื่องราวจากหนังสือที่อ่านตั้งแต่วัยเด็ก ทัศนคติ การดำเนินชีวิต

เมื่อหัวใจติดบ่วง

‘เมื่อหัวใจติดบ่วง’ เรื่องราวแรงบันดาลใจจากภาพ ‘แบก’ … เมื่อหัวใจปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของฉันติดบ่วง หัวใจดวงน้อยในอก กลับยิ่งใหญ่เพราะแรงปรารถนา กลายเป็นบ่วงรัดรึงฉันไว้บนหลังไหล่อันหนักอึ้ง ฉันควรเป็นเจ้าของหัวใจ แต่กลับมิใช่ เมื่อฉันมอบให้เธอไปแล้วและเธอไม่รับ มันมิอาจเป็นเหมือนเดิมเช่นที่เคยมา คิดถึงเมื่อครั้งตกหลุมรักเธอ ใจที่เบ่งบานล้นอก ฉันให้ใจเธอไปแล้ว แต่เธอกลับปฏิเสธ หัวใจแสนเศร้าของฉัน จึงกลายเป็นเพียงพันธนาการบนบ่าที่หนักอึ้ง ไม่มีวันเหมือนเดิม ไม่ใช่ใจดวงเดิมดวงน้อยของฉันอีกต่อไป ฉันยังจำได้ถึงวันเก่าก่อน เมื่อครั้งที่ยังไม่ได้หลงรักเธอ ฉันเคยเป็นคนร่าเริง สดใส ยิ้มง่าย

1 2 3 4 5