Skip to content

Category: write we think

ความสุขและความทุกข์

@@@@@@ ในชีวิต ใครเคยมีเพียงความสุขไร้ความทุกข์บ้าง ใครเคยมีแต่ความทุกข์ตลอดชีวิต โดยที่ไม่มีความสุขเลย เราว่าคงไม่มี ในความทุกข์ที่แสนสาหัส บางครั้งเพียงคำพูดสั้นๆบางคำจากใครบางคน ก็อาจก่อให้เกิดความสุขขึ้นมาเล็กๆ โดยที่เราไม่รู้ตัว ในความสุขแสนหวานที่ห้อมล้อมของชีวิตบางคน บางที่เราอาจไม่ได้เห็นภาพฉากหลังที่ซ่อนเร้นไว้ ความสุขอาจเป็นเพียงฉากที่สวยงาม แต่เบื้องหลังนั้นเป็นมุมมืดที่แอบซ่อนไว้จากผู้คน ในความสุขก็มีความทุกข์ ในความทุกข์ก็มีความสุขซ่อนอยู่ ฉะนั้นจงอย่าหมดหวังในการใช้ชีวิต แม้นทางที่เดินจะไม่เป็นไปตามตั้งใจ แต่กาลเวลาจะเยียวยาทุกสิ่ง กาลเวลาจะทำให้เราเข้าใจ กาลเวลาจะทำให้เรายอมรับความจริงที่ว่า ในชีวิตทุกคนที่พบเจอย่อมมีทั้งสุขและทุกข์ ทุกอย่างมันมีเวลาของมัน #เขียนความคิด Advertisements

เรียนรู้ชีวิต

เราเรียนรู้ชีวิตจากอะไรบ้าง จากท้องฟ้านอกหน้าต่างยามเช้า หรือจากระเบียงที่ปิดตาย เราเรียนรู้ชีวิต จากมื้ออาหารมื้อแรกของเรา หรือจากจานข้าวที่ว่างเปล่ายามเย็นย่ำ เราเรียนรู้ชีวิต จากคำพูดแสนหวานที่ผู้คนกล่าวถึงเรา หรือจากคำด่าทอที่คุกรุ่นในใจเรา เราเรียนรู้ชีวิต จากมือน้อยๆที่กุมมือเราไว้ หรือจากรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า เราเรียนรู้ชีวิต จากสายฝนพร่างพรายกลบน้ำตาเรา หรือจากสายลมกระโชกที่แทบพัดเราปลิว เราอาจเรียนรู้ชีวิตจากใบไม้ที่ปลิดปลิว หรือเรียนรู้จากน้ำค้างบนยอดหญ้า ในบางคราแค่ดอกไม้ดอกหนึ่ง บานในใจเรา ก็ทำให้การเรียนรู้ชีวิตเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เราเรียนรู้ชีวิตทุกวัน จากสิ่งต่างๆรอบตัว จากการกระทำ ทั้งของตัวเราผู้กระทำ และผู้อื่นที่กระทำต่อเรา เราเรียนรู้ชีวิตทุกวัน จากธรรมชาติแสนงาม และธรรมชาติที่โหดร้าย เพราะทุกการเดินทางล้วนคือการเรียนรู้ ทุกการกระทำและถูกกระทำล้วนคือการเรียนรู้ […]

ความเงียบให้อะไรเรา

ความเงียบให้อะไรเรา @@@@@@@@ เรานั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบ คิดคำนึงถึงเรื่องราวในชีวิต คิดถึงอดีตที่ผ่านมา คิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น หรือคิดถึงวันพรุ่งนี้และเรื่องราวที่ยังมาไม่ถึง บางทีความเงียบทำให้เราตั้งสติ และมองตัวตนลึกลึกข้างในตัวเอง เราอยู่ในจุดที่พอใจกับชีวิตหรือยัง หรือยังต้องดิ้นรนต่อสู้ เพื่อให้ความหวังกลายเป็นจริง ความเงียบบางทีทำให้เราจมดิ่ง ลงไปในหุบเหวลึกของความทุกข์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด ตราบจนมีเสียงไพเราะของบทเพลงแห่งความฝัน ที่มาปลุกให้เราตื่นขึ้นจากภวังค์ ความเงียบบางครั้งก็ยังเป็นความเงียบ ไม่มีเสียงใดๆออกมาจากใจ ไม่มีความคิดโลดแล่น ได้แต่นิ่งงันอยู่ในความเงียบ และงงงันไปกับตนเอง ความเงียบบางทีก็สวยงาม ความเงียบบางคราก็ทำใหเราร้าวราน หรือในบางเวลา ความเงียบเป็นช่วงเวลาหนึ่ง ที่เราหยุดพักทุกสิ่ง เพื่อปลุกพลังจากส่วนลึกในใจ เพื่อผลักเราให้มีแรงก้าวไปข้างหน้า ความเงียบของเธอเป็นอย่างไร ความเงียบของฉันนั้นไซร้ […]

วันนี้ไม่ใช่เมื่อวาน

วันนี้ไม่ใช่เมื่อวาน @@@@@@@ วันเปลียนโลกเปลี่ยน ใจก็เปลี่ยน วันนี้ไม่ใช่เมื่อวาน เมื่อวานเธออาจเหงา เศร้า ไม่มีใคร แต่วันนี้ไม่เหมือนเมื่อวาน เธออาจลืมมองออกไปนอกหน้าต่าง อาจมีใครบางคนส่งรอยยิ้มมาให้ เพียงแต่เธอไม่เปิดบานหน้าต่างออกไปดู ท้องฟ้าวันนี้แดดสวยใส เมื่อวานอาจอึมครึมจนเธอไม่อยากเปิดประตูออกไป เธออย่ามัวแต่ก้มหน้า คุดคู้ในมุมของเธอ ข้างนอกหน้าต่างนั่น ยังมีคนที่แสนดีรอเธออยู่ เพียงแต่บางครา อาจมิกล้าเคาะประตูใจเธอ อาจกลัวเธอโกรธ อาจกลัวเธอสารพัด หากเพียงเธอลุกขึ้นสักนิด ก้าวเดินออกไปสักหน่อย ที่ปลายทางประตูอีกด้านหนึ่ง ยังมีฉันรออยู่ ด้วยความหวัง @@@@@@ เขียนขึ้นในวันที่นึกถึงบางคนที่ปิดตัวเอง คิดมากสารพัด […]

ความรู้สึกในใจ

ความรู้สึกในใจ @@@@@@@ บางทีเราก็พูดไม่ได้ทุกเรื่องในสิ่งที่อยากพูด เรารู้สึกได้ แต่เราพูดไม่ได้ เรากลัวคนฟังจะเสียใจ ทุกข์ใจ เพราะคำพูดของเรา เราจึงต้องกล้ำกลืนเก็บคำพูดไว้ในใจ ให้กลายเป็นความคิดที่ทุกข์ระทมบ่มเพาะอยู่ในใจลึกๆ ปล่อยให้มันเป็นแผลกลัดหนองหัวใจเรา เราทำถูกหรือไม่ เราควรพูดออกไป เพื่อให้ความสัมพันธ์นั้นจบเร็วขึ้นหรือไม่ หรือเราควรเก็บมันไว้ เพื่อรักษาความสัมพันธ์ให้ยืดยาวออกไป บางทีเราก็ต้องชั่งน้ำหนัก ระหว่างความทุกข์ที่เก็บไว้ กับความสุขที่ได้รับหลังรักษาความสัมพันธ์นั้นๆ อย่างไหนมันมากกว่ากัน มากพอที่จะให้อดทนกันต่อไปได้ เราคงชั่งน้ำหนักไปทุกๆวัน จนกว่า ณ วันหนึ่ง ความทุกข์ในใจมันหนักเกินกว่าจะรับไหว วันนั้น คงเป็นวันยุติความสัมพันธ์ @@@@@@@@ เขียนความคิดขึ้นในวันที่นึกถึงการที่เราอดทนกับอะไรบางอย่างเป็นเวลายาวนาน […]

ชายหนุ่มในชีวิต

ชายหนุ่มในชีวิต @@@@@@@ พ่อคือชายหนุ่มคนแรกในชีวิต พ่อเป็นคนดูดุ เสียงดัง ทำแต่งานตลอดเวลา เราจะได้เจอพ่อเวลาพ่อกลับมาบ้าน และมาร่วมโต๊ะกินข้าวกับลูกๆเท่านั้น ลูกๆต้องรอพ่อกินข้าวก่อน บางทีเราก็ชอบกินพร้อมพ่อ เพราะได้กินกับข้าวพิเศษก่อนคนอื่น วันไหนที่พ่อกลับมากินข้าวบ้าน เราจะสังเกตุจากกับข้าวมื้อนั้นได้เลย แม่จะเตรียมแต่อาหารที่พ่อชอบไว้รอเสมอ ชีวิตในครอบครัวหมุนวนเป็นเช่นนี้ พ่อทำงานนอกบ้าน แม่เป็นแม่บ้าน ลูกๆไปโรงเรียน ชีวิตมีขึ้นมีลง มีเงิน มีรถ มีบ้าน แล้ววันหนึ่งทุกอย่างก็หมด พ่อต้องหอบครอบครัวไปเริ่มต้นใหม่ เราในฐานะลูก…ทำได้เพียง ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด คือเรียนหนังสือจนจบ ไม่ให้พ่อผิดหวัง แล้วก็เริ่มทำงาน…มาช่วยพ่อและครอบครัวอีกแรง จนวันหนึ่งผ่านไปนาน […]

กอบเก็บดอกไม้ให้เธอ

กอบเก็บดอกไม้ให้เธอ @@@@@@@ ในท่ามกลางความใฝ่ฝันของฉัน มีเธอคือจุดมุ่งหวัง มีความรักเป็นพลัง ที่ผลักดันฉันให้ก้าวไป ……………… กอบเก็บดอกไม้ข้างทาง หวังจะวางลงไว้ในอ้อมแขนของเธอ อยากจะเห็นแววตาแห่งความยินดี ฉายประกายจากดวงตาของเธอ อยากบอกเธอว่า …ดอกไม้ที่ฉันกอบเก็บ ถูกพร่างพรมด้วยสายน้ำแห่งความจริงใจ แล้วมันก็พัดไหวด้วยสายลมแห่งความรัก ………………. รอเวลาจนวันนี้ วันที่ฉันกอบเก็บ..มาให้เธอ @@@@@@@ เขียนความคิด..ขึ้นในวันหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว เมื่อครั้งโลกแห่งวัยเยาว์เป็นสีชมพู มีภาพความฝันแห่งความรักที่สดสวยงาม มีจินตนาการพร่างพรายระยิบระยับ มีฝันมีหวังในรักที่ยังมาไม่ถึง @@@@@@@ Credit ภาพจาก App : Pimp […]

ดวงตาว้าเหว่ของฉัน..ในโลกแห่งความจริง

ดวงตาว้าเหว่ของฉัน..ในโลกแห่งความจริง @@@@@@@ ฉันรู้สึกว่า..ฉันกำลังจมอยู่ในความฝัน ทุกครั้งที่ฉันคิดถึง..และรักเธอ มองดูเธอลางเลือน… คล้ายดั่งภาพวาดในเมฆหมอก เธออยู่ห่าง..ห่างออกไปทุกที และความรักนั้นก็เหลือเพียง รอยยิ้มในแววตาของฉันเพียงผู้เดียว ……………… สำหรับเธอและความรัก เปรียบดั่งความฝันที่เลือนลาง ……………… หากแต่ความรักของฉัน ยังคงอยู่เสมอ…ในโลกแห่งความจริง แม้ว่ารอยยิ้มในแววตานั้น จะถูกทดแทนด้วย ดวงตาว้าเหว่ของฉัน ในโลกแห่งความจริง …ที่ไม่ใช่ความฝัน @@@@@@@ เขียนความคิด..จากบทรำพึงถึงความรักเมื่อครั้งยังเด็ก แอบชอบแอบมองแอบหวังเพ้อฝันตามวัย ทั้งที่รู้ว่ามิอาจเป็นไปได้ แต่การได้รักและคิดถึงแบบเด็กๆในตอนนั้น มันเป็นช่วงชีวิตหนึ่งที่ทุกคนต้องเจอ ต่อเมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกนั้นจะค่อยๆจางหายไป..ตามกาลเวลาก็ตาม @@@@@@@ Credit […]

วันที่ดอกแก้วเจ้าจอมบาน

วันที่ดอกแก้วเจ้าจอมบาน @@@@@@@ เรามีบ้านหลังเล็กๆ มีต้นไม้ที่ปลูกริมรั้วบ้านหลายต้น มีต้นแก้วเจ้าจอมปลูกอยู่ริมประตูทางเข้าบ้าน เดินผ่านทุกวันแบบไม่สนใจ ………………….. แต่เช้านี้ไม่เหมือนวันอื่นๆ เมื่อเธอบอกฉันว่า มาดูต้นแก้วเจ้าจอมที่เธอหมั่นรดน้ำใส่ปุ๋ยสิ วันนี้ออกดอก…บานเต็มต้น ………………….. ฉันจึงได้แหงนหน้ามองดู ดอกสีม่วงกะจิดริด กลีบเรียงเป็นชั้นๆ เกาะกลุ่มเป็นพุ่ม ชี้ชวน โปรยยิ้มมาให้ฉัน น่าตื่นตาตื่นใจมากมากมาย ดอกไม้เล็กๆนี้ สร้างความสดชื่นเบ่งบานในใจฉันได้อย่างมากมาย รอยยิ้มผุดขึ้นมา อดไม่ได้ต้องบันทึกภาพเก็บไว้มากมาย ความสุขที่มองข้าม อยู่ใกล้ตัวเพียงนิดเดียว @@@@@@@@ เขียนความคิดขึ้น เพื่อระลึกถึงวันที่ดอกไม้บานเต็มต้น ตื่นตาตื่นใจ และสร้างความสุข […]