เขียนไว้เมื่อวันสิ้นปี

วันสุดท้ายของปี 2559 ปีนี้เงียบเหงากว่าทุกปี ความรักยังมีอยู่ ความสุขก็ยังมีสลับกับทุกข์บ้างเศร้าบ้าง เป็นธรรมดาของชีวิต กำลังใจยังดีอยู่ ยังมีความหวังเต็มเปี่ยม พร้อมจะฝ่าฟันวันข้างหน้า วันพรุ่งนี้ในปีใหม่ ยังคงก้าวเดินต่อไป สิ่งยึดเหนี่ยวในใจ คือการมองโลกในด้านดีเสมอ มองทุกอย่าง อย่างมีความหวัง เป้าหมายที่ตั้งไว้ ยังต้องพยายามต่อไป ให้ความหวังในทุกการกระทำของตนเอง ปรารถนาให้ปลายทาง เป็นทางที่สวยงามสมหวังดังตั้งใจ อำลาจากวันเก่า เพื่อต้อนรับวันใหม่ที่ดีขึ้น สวัสดีปีใหม่ 2560

สองหน้า

ทำไมคนเราถึงต้องมีสองหน้าสองใจ ต่อหน้าอย่างหนึ่ง ลับหลังอีกอย่างหนึ่ง เค้าไม่เหนื่อยในการเสแสร้งปั้นหน้าหรอกเหรอ ต่อหน้าทำดี ประหนึ่งเราเป็นเพื่อนสนิทมิตรสหาย พูดคำหวานๆป้อยอ โอ้โลม ปฏิโลม ลับหลัง เรากลับไม่มีตัวตนใดๆ แล้วเราจะปฏิสัมพันธ์กับคนแบบนี้ไปเพื่ออะไร เรามันคนหน้าเดียว รักชอบก็เข้าหา เกลียดหน้าก็หลีกหนีไปไกลๆ ทำไมเราต้องฝืนทนตีสองหน้าด้วย เพราะคำว่าสังคมหรือ ถ้าอย่างนั้น สังคมนี้น่ากลัวยิ่งนัก มีแต่คนตีสองหน้าใส่กันทั้งวันทั้งคืน ไม่เหนื่อยกันบ้างหรือ เวลากลับถึงบ้าน ยังตีสองหน้าใส่คนที่นอนข้างๆด้วยหรือเปล่า ช่างเป็นชีวิตที่น่าขยะแขยง ที่ต้องตีสองหน้าตลอดเวลาทั้งชีวิต

รักในชีวิตจริง

ถ้าคนที่เราหวังพึ่งแต่พึ่งไม่ได้ เราควรทำอย่างไรดี เราควรเป็นที่พึ่งของตนเองต่อไป ยอมอดทนต่อไปเรื่อยเรื่อย ให้คนที่อยู่ข้างๆที่ควรเป็นที่พึ่งพาของเรา เป็นเพียงคนที่อยู่ด้วยกันเพราะสถานะทางสังคม เป็นเพื่อนทางใจทางกายทางสังคม แต่ชีวิตจริงๆ บางทีอารมณ์ความรู้สึกอย่างเดียว มันสร้างความสุขที่จีรังยั่งยืนไม่ได้ มันบั่นทอนความรักความสัมพันธ์ให้ลดน้อยลงทุกวัน มันทำให้คนที่มีความหวัง เริ่มรู้สึกหมดหวังลงทุกวัน … นึกถึงวันที่ความรักเบ่งบาน ชีวิตสวยงามดั่งฝัน แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ชีวิตจริง หลังเดินร่วมทาง ทางที่เดินเริ่มขรุขระขึ้นเรื่อยๆ ความจริงกับความฝันช่างแตกต่าง เธอผู้เป็นดั่งความหวัง กลับมิใช่อย่างที่เป็น ความสุขความฝันเริ่มจางหาย ความทุกข์จากความรักเริ่มมากขึ้น ความรักยังไม่จางหาย

ความสุขและความทุกข์

@@@@@@ ในชีวิต ใครเคยมีเพียงความสุขไร้ความทุกข์บ้าง ใครเคยมีแต่ความทุกข์ตลอดชีวิต โดยที่ไม่มีความสุขเลย เราว่าคงไม่มี ในความทุกข์ที่แสนสาหัส บางครั้งเพียงคำพูดสั้นๆบางคำจากใครบางคน ก็อาจก่อให้เกิดความสุขขึ้นมาเล็กๆ โดยที่เราไม่รู้ตัว ในความสุขแสนหวานที่ห้อมล้อมของชีวิตบางคน บางที่เราอาจไม่ได้เห็นภาพฉากหลังที่ซ่อนเร้นไว้ ความสุขอาจเป็นเพียงฉากที่สวยงาม แต่เบื้องหลังนั้นเป็นมุมมืดที่แอบซ่อนไว้จากผู้คน ในความสุขก็มีความทุกข์ ในความทุกข์ก็มีความสุขซ่อนอยู่ ฉะนั้นจงอย่าหมดหวังในการใช้ชีวิต แม้นทางที่เดินจะไม่เป็นไปตามตั้งใจ แต่กาลเวลาจะเยียวยาทุกสิ่ง กาลเวลาจะทำให้เราเข้าใจ กาลเวลาจะทำให้เรายอมรับความจริงที่ว่า ในชีวิตทุกคนที่พบเจอย่อมมีทั้งสุขและทุกข์ ทุกอย่างมันมีเวลาของมัน #เขียนความคิด

เรียนรู้ชีวิต

เราเรียนรู้ชีวิตจากอะไรบ้าง จากท้องฟ้านอกหน้าต่างยามเช้า หรือจากระเบียงที่ปิดตาย เราเรียนรู้ชีวิต จากมื้ออาหารมื้อแรกของเรา หรือจากจานข้าวที่ว่างเปล่ายามเย็นย่ำ เราเรียนรู้ชีวิต จากคำพูดแสนหวานที่ผู้คนกล่าวถึงเรา หรือจากคำด่าทอที่คุกรุ่นในใจเรา เราเรียนรู้ชีวิต จากมือน้อยๆที่กุมมือเราไว้ หรือจากรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า เราเรียนรู้ชีวิต จากสายฝนพร่างพรายกลบน้ำตาเรา หรือจากสายลมกระโชกที่แทบพัดเราปลิว เราอาจเรียนรู้ชีวิตจากใบไม้ที่ปลิดปลิว หรือเรียนรู้จากน้ำค้างบนยอดหญ้า ในบางคราแค่ดอกไม้ดอกหนึ่ง บานในใจเรา ก็ทำให้การเรียนรู้ชีวิตเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เราเรียนรู้ชีวิตทุกวัน จากสิ่งต่างๆรอบตัว จากการกระทำ ทั้งของตัวเราผู้กระทำ และผู้อื่นที่กระทำต่อเรา

ความเงียบให้อะไรเรา

ความเงียบให้อะไรเรา @@@@@@@@ เรานั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบ คิดคำนึงถึงเรื่องราวในชีวิต คิดถึงอดีตที่ผ่านมา คิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น หรือคิดถึงวันพรุ่งนี้และเรื่องราวที่ยังมาไม่ถึง บางทีความเงียบทำให้เราตั้งสติ และมองตัวตนลึกลึกข้างในตัวเอง เราอยู่ในจุดที่พอใจกับชีวิตหรือยัง หรือยังต้องดิ้นรนต่อสู้ เพื่อให้ความหวังกลายเป็นจริง ความเงียบบางทีทำให้เราจมดิ่ง ลงไปในหุบเหวลึกของความทุกข์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด ตราบจนมีเสียงไพเราะของบทเพลงแห่งความฝัน ที่มาปลุกให้เราตื่นขึ้นจากภวังค์ ความเงียบบางครั้งก็ยังเป็นความเงียบ ไม่มีเสียงใดๆออกมาจากใจ ไม่มีความคิดโลดแล่น ได้แต่นิ่งงันอยู่ในความเงียบ และงงงันไปกับตนเอง ความเงียบบางทีก็สวยงาม ความเงียบบางคราก็ทำใหเราร้าวราน หรือในบางเวลา ความเงียบเป็นช่วงเวลาหนึ่ง

1 2 3 4 5